God of Love

CinemaSerf (منتقد)

"خدای عزیزی که نامت را نمی‌دانم... لطفاً به من بگو چرا من، یک آدم وِرد و دست‌وپاچلفتی با موهای پف‌کرده، نمی‌توانم دختر مورد علاقه1ام را تور کنم..." خب، آرس (Ares) آنقدر کلمه‌ای برای جواب دادن نداشت که چند تا دارت عشقی برای «ری» (با بازی و کارگردانی لوک ماترنی) فرستاد. حواستان باشد این یک اصطلاح نیست، آنها واقعاً دارت‌های واقعی هستند؛ چون او سرشناس‌ترین بازیکن دارت و آوازه‌خوان دنیاست. با این حال او هنوز هم نمی‌تواند عشق زندگی‌اش «کلی» (ماریان بروک) را وادار کند که حسش را جبران کند - حتی وقتی او را به تماشای اجرای هیجان‌انگیز «دریاچه قو» می‌برد. در واقع، کلی خیلی بیشتر شیفته‌ی دوست صمیمی او، یعنی نوازنده درامز «فوزی» (کریستوفر هیرش) شده است. خب، شاید دلیلش این باشد که فوزی می‌تواند لبخند بزند، نسبتاً جذاب به نظر می‌رسد و کمتر از آن رفیقِ بی‌عرضه و عاش‌پیشه‌ی نه چندان جذابش، دغدغه و عقده دارد. اوضاع وقتی جالب‌تر می‌شود که به او پیشنهاد می‌کنند سلاح‌های جدیدش را روی تک‌تک آدم‌های مؤنثی که پیدا می‌کند امتحان کند، اما باز هم دست از پا درازتر برمی‌گردد. تا اینکه بالاخره دوزاری‌اش می‌افتد! و شاید می‌فهمیم که شاید تقدیرش همین است... فیلم خیلی سرگرم‌کننده‌ای است و روایت نیش‌دار ماترنی از خلأ عاطفی‌اش باعث می‌شود در همین هجده دقیقه کلی بخندیم. ساختار فیلم چیز خاصی نیست، اما داستان روان پیش می‌رود و کمی هم موسیقی جاز در آن شنیده می‌شود.