Ang Pagbabalik ng Kwago
مرز بین واقعیت و خیال زمانی محو میشود که لئونور، یک فیلمساز بازنشسته، بر اثر افتادن یک تلویزیون روی سرش به کما میرود و ناچار میشود نقش قهرمان فیلمنامهی ناتمام خود را بازی کند.
سال انتشار: 2023 کارگردان: Martika Ramirez Escobar ژانر: Action، Comedy، Drama نویسندگان: Martika Ramirez Escobar امتیاز: 6.6راهنمای والدین Ang Pagbabalik ng Kwago
نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
«لئونور» (با بازی شیلا فرانسیسکو) یه نویسنده و فیلمساز اسطورهای فیلیپینیه که حالا در بیخبری، داره زیر خط فقر روزگار میگذرونه. وقتی خطر قطع برق پیش میاد، پسرش «رودی» (بونگ کابررا) دیگه به آخر خط میرسه و کلافه میشه. وقتی برق قطع میشه، لئونور تصمیم میگیره یکی از فیلمنامههای قدیمیشو دوباره زنده کنه و بفرسته به یه مسابقه تا شاید تمام مشکلات مالیشون حل بشه. اما مشکل اینجاست که همسایهها سر اینکه چه برنامهای ببینن دعواشون میشه و راهحلشون اینه که تلویزیون رو از پنجره بندازن بیرون؛ دقیقاً روی سر لئونور که داشته اون پایین سرک میکشیده! طبیعتاً کار به بیمارستان میکشه و دکتر به رودی میگه مادرش رفته توی کما و معلوم نیست به هوش بیاد یا نه. ادامهی این کمدی-درام خوشریتم، رویاهای لئونور در کما رو با واقعیت تلخی که پسر نگرانش باهاش دستوپنجه نرم میکنه گره میزنه؛ رویاهایی که توشون سعی میکنه اکشن-درامای به سبک گای ریچی خودش رو بازنویسی کنه. در فلشبکها میفهمیم که اون یه پسر دیگه هم داشته، «رونوالدو» (آنتونی فالکون) محبوب، و کمکم میفهمیم چه بلایی سرش اومده؛ این ماجرا توضیح میده چرا حالا توی فیلم جدیدش به عنوان اون شخصیت جذاب و نینجامانند ظاهر شده، اونم درگیر با خُردهخلافکارهای محلی.
داستان معطل نمیکنه و برای دنبال کردنش باید ششدانگ حواستون جمع باشه. چون رویاهای اون در دنیای فیلمسازی میگذره، فیلم مدام متوقف میشه، از اول شروع میشه، برمیگرده عقب، مسیرش رو عوض میکنه و پلات رو تغییر میده؛ این قضیه تا یه مدتی واقعاً بامزه و جذابه. بعضی از صحنههای مبارزه یادآور فیلمهای بروس لی دههی هفتاده، که به نظرم کاملاً عمدیه و با اون صداهای اغراقشدهی مشت و لگد، حسابی سرگرمکنندهست. اما متأسفانه ماهیت نقیضهوار و پارودی فیلم، اون رو در معرض همون ایراداتی قرار میده که ژانر اصلی داره، و راستش بعد از حدود نیم ساعت کمکم حوصلهم سر رفت. داستان استخوانبندی خوبی داره، اما اجراش متکی به بازیهای کاملاً سطح پایینه؛ مخصوصاً قهرمان داستان (راکی سالومبیدس) و «ایزابلا» (رئا مولینا) که همیشه محتاج نجات داده شدنه. دیالوگها هم گرچه گاهی اوقات بامزهان، ولی در کل زیادی دمدستی و سادهان. خوشحالم که فیلم رو توی سینما دیدم؛ اگر روی تلویزیون شروعش میکردم، احتمالاً ولش میکردم. ارزش یک بار دیدن رو داره، اما اصلاً اثر ماندگاری نیست.