Meet Me in the Bathroom
سفری جذاب به دل صحنه موسیقی نیویورک در اوایل دهه ۲۰۰۰. نسل جدیدی که جرقه‌ی یک تولد دوباره‌ی موسیقایی را در شهر نیویورک زد که طنین‌انداز جهان شد.
سال انتشار: 2022 کارگردان: Will Lovelace, Dylan Southern, Andrew Cross ژانر: Documentary، Music نویسندگان: Lizzy Goodman امتیاز: 6.7نقدها و نظرات
Patrick Martin Jr. (منتقد)
یک مستند خوب دیگر درباره یک برهه زمانی خاص (آغاز هزاره / یازده سپتامبر) و آدم‌هایی که از درد و میل خود، هنر خلق کردند. پر از آرشیوهای خوب و مصاحبه‌های پرانرژی که آدم را وسوسه می‌کند بلند شود و او هم یک گروه موسیقی راه بیندازد. بهترین جمله‌ای که تا حالا درباره واکنش به ناامیدی پدر و مادرها از علاقه‌مندی به موزیسین شدن شنیده‌ام این است: «پدر و مادر من مهاجر بودند و وقتی بهشان بگویی می‌خواهی در یک گروه موسیقی باشی، فرقی نمی‌کند بگویی دستتان درد نکند ولی من می‌خواهم کفش دلقک پا کنم.» فوق‌العاده ساده و بی‌نظیر.
2022-12-16CinemaSerf (منتقد)
نمی‌گویم لزوماً قابل مقایسه‌اند، اما من وسط یک فضای موسیقی محلی (فولک) با کلی نوازنده طبقه کارگر بسیار معمولی بزرگ شدم؛ خوانندگان ترانه‌های محلی، گیتاریست‌ها، ویولنیست‌ها و غیره که همگی فکر می‌کردند قرار است به نوعی عظمت موسیقایی برسند. با ت دیدن این فیلم، آدم خیالت راحت می‌شود که این رویاپردازی‌های مضحک فقط مختص گلاسگوی دهه ۱۹۷۰ نبوده است. اگر جلوتر بیاییم و به اوایل دهه ۲۰۰۰ برسیم، با مجموعه‌ای از «موزیسین‌ها» در نیویورک مواجه می‌شویم که آرزوهایی داشتند که در بیشتر موارد فراتر از استعدادشان بود. تنها استثناء احتمالاً جولیان کاسابلانکس (Julian Casablancas) است که توانست با گروه «استروکس» (The Strokes) سر و سرّی پیدا کند و از آن سطح صدای بی‌معنی و یکنواخت بالاتر برود. در اینجا مستند خیلی خوب نشان می‌دهد که فشارِ رسیدن به موفقیت و حفظ آن، در واقع به سختیِ جلب توجه کردن در وهله اول است. در سطحی کلی‌تر، این مستند نشان می‌دهد که این صنعت چقدر خشن است، آدم‌ها چقدر سخت کار می‌کنند تا چیزی کمی بیشتر از یک زندگی بخور و نمیر به دست آورند و چقدر همه‌چیز زودگذر و دمدمی‌مزاج است؛ اما من کمی از دست آن بازنده‌هایی که ناله می‌کردند از سوءاستفاده جنسی و شی‌ءانگاری، خسته شدم؛ انگار سال‌ها زیر سنگ زندگی کرده بودند. آن‌ها رویای موفقیت و دیده شدن در صنعتی را داشتند که پر از جنسی‌سازی بوده و هست و به طوری عجیبی برایشان شوکه‌کننده بود - آن هم در حالی که همیشه مست و پاتیل بودند. استعداد واقعی بهترین راه میانبر برای ایجاد تغییرات معنادار و ماندگار است. این یک اثر جالب با سبک مگس روی دیوار (مشاهده‌گر) همراه با کلی فیلم آرشیوی است که پرجوش‌وتنش تدوین شده تا دیدگاهی معتبر از زندگی این افراد به ما بدهد، اما حس کردم بیشتر آن‌ها واقعاً هیچ ایده‌ای از کارشان نداشتند و اینکه حادثه ۱۱ سپتامبر وسط خط زمانی روایت رخ داد، صرفاً تلاشی بود برای سرپوش گذاشتن بر این ارزیابی سطحی و دم‌دستی از صنعت موسیقی؛ چیزی که من را یاد آن شب‌های توی بار می‌انداخت، با خواننده‌های محلی که بعد از هشت پیک نوشیدنی صدای عالی داشتند، اما تاریخ مصرفشان همان‌جا تمام می‌شد!
2024-01-13