Love, Rosie

Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

> نمی‌شه با انکار واقعیت، به دوستی احترام گذاشت.
قطعاً با یک داستان عاشقانه مدرن طرف هستیم. فیلم داستان ۱۲ سال از زندگی شخصیت اصلی یعنی رزی رو روایت می‌کنه؛ از شبی که تولد ۱۸ سالگیش رو جشن می‌گیره تا زمانی که به یک مادر ۳۰ ساله تبدیل می‌شه. این یه سفر طولانی در زندگی واقعیه، اما فیلم چون یه کمدی-رومانتیکه، فقط جنبه‌های عاشقانه زندگی رو نشون می‌ده. فیلم بر اساس کتابی به نام «جایی که رنگین‌کمان تمام می‌شود» ساخته شده، اما تغییرات زیادی توش دادن تا برای نسل جوان جذاب و پرشور باشه. معمولاً درام‌های عاشقانه معروف، کند و طولانی هستن و شخصیت‌پردازی عمیقی دارن. البته این یکی یه «رام-کام» (کمدی عاشقانه) بود، اما از خیلی جهات با احساسات کمتر و ریتم تندتر، بهتر عمل کرده بود. درباره شخصیت‌ها، داستان از زاویه دید رزی بود و الکس هم نقش مقابلش رو داشت؛ بقیه شخصیت‌ها اونقدرها مهم نبودن و فقط برای پیشبرد داستان حضور داشتن. این روزها از لی‌لی کالینز (Lily Collins) خوشم می‌آد، خیلی بانمکه، شاید یه جورایی کراش دارم روش! اما این تنها دلیل خوشم اومدن از فیلم نیست، یا حداقل همه‌اش این نیست. به نظرم فیلم با صحنه‌ها و دیالوگ‌های متقاعدکننده‌اش، تا حدی متفاوت بود. داستان با چرخش‌های مداومش آدم رو کلافه می‌کنه چون مدام معماهای جدید و پیچیدگی ایجاد می‌کنه، اما خب فیلمنامه اینطوری زنده می‌مونه وگرنه داستانی برای تعریف کردن نمی‌موند. ممکنه این یه داستان عاشقانه زنانه به نظر بیاد، اما لازم نیست حتماً زن یا دختر باشید تا ازش لذت ببرید. من به اینجور دسته‌بندی‌ها اعتقاد ندارم، چون قدیما همه فکر می‌کردن انیمیشن فقط برای بچه‌هاست ولی ثابت شد که اشتباه می‌کنن. پس اگه یه مرد می‌تونه فیلمی رو ببینه بدون اینکه به مغزش آسیب برسه یا بیناییش رو از دست بده، پس مشکلی نمی‌بینم. امیدوارم شما هم مثل من از فیلم لذت ببرید. ۷.۵ از ۱۰.