Starfuckers

CinemaSerf (منتقد)

یک مرد جوان (با بازی کول دومان) از تاکسی پیاده می‌شود و وارد خانه مجللی در لس‌آنجلس می‌شود و خیلی سریع برای یک مرد جاافتاده (با بازی جاناتان اسلاوین) که روی تخت نشسته، لباس دانش‌آموزی می‌پوشد. کاملاً مشخص است که این کارگردان موفق هالیوودی به مسائل عجیب‌وغریب علاقه دارد، اما او اصلا آماده اتفاقاتی نیست که بعداً بر سر یک ظرف اسپاگتی و کوفته‌قلقلی رخ می‌دهد. چرا؟ خب، دلیلش این است که این اسباب‌بازی جنسیِ آقا، خودش یک اسباب‌بازی دیگر (با بازی آنتونیو مارزیاله) را قاچاقی به خانه آورده و آن‌ها حساب تسویه‌حساب‌نشده‌ای با این میزبان دارند؛ کسی که با وعده نقش دادن در فیلم‌ها امید واهی ایجاد کرده اما هیچ‌چیزی دست مخاطب را نمی‌گیرد. آن‌ها با نیم‌نگاهی به مریلین مونرو و به‌نظرم کمی هم جان هرت، منظورشان را می‌رسانند که روحیه سوءاستفاده‌گر «هالی‌ویرد» (بازی با کلمات هالیوود و عجیب‌وغریب) همچنان زنده و پابرجاست، اما این دو نفر دیگر قرار نیست طبق قوانین آن‌ها بازی کنند. مارزیاله ستاره اینجاست؛ بخشی به خاطر لباسش و بخشی هم به خاطر به تمسخر کشیدن ماهیتِ روابطِ دروغین و فرهنگِ سطحی و زودگذری که در این فضا جریان دارد. بودجه فیلم قاعدتاً نباید زیاد بوده باشد، اما خودِ مارزیاله که با کلاه‌گیس بلوند عالی به نظر می‌رسد، به خوبی از بازیگران و لوکیشن استفاده می‌کند تا منظوراش را خلاصه و البته بسیار سرگرم‌کننده منتقل کند.