Brooklyn 45

Louisa Moore - Screen Zealots (منتقد)

من کاملاً مجذوب پیچیدگی هوشمندانه فیلم «بروکلین ۴۵» (Brooklyn 45) شدم؛ اثر درام تاریخی و ماوراءالطبیعی به نویسندگی و کارگردانی تد گئوگهگان (Ted Geoghegan) که درباره یک احضار روح ترسناک در آمریکای پس از جنگ جهانی دوم و عواقب به همان اندازه تکان‌دهنده‌اش است. این فیلم ماوراءالطبیعی و دیالوگ‌محور که به موضوع تسخیر شدن توسط ارواح استعاری (و واقعی) گذشته می‌پردازد، داستانی غیرقابل‌پیش‌بینی و مضمون‌هایی عمیق دارد که آن را به یک تریلر مناسب برای افراد اهل تفکر تبدیل کرده است. فیلم که در محدوده‌ی سالن پذیرایی طبقه اول یک خانه قدیمی در بروکلین جریان دارد، در شبِ ۲۷ دسامبر ۱۹۴۵ اتفاق می‌افتد. کلایو (لاری فسیندن) که تازه همسرش را از دست داده، دوستان صمیمی‌اش (و کهنه‌سربازان هم‌دورش) یعنی آرچی (جرمی هولم)، پل (ازرا بازینگتون)، مارلا (آن رمزی) و باب (رون ای. رینز) را برای نوشیدنی دعوت کرده است. کلایو که اندوه از دست دادن همسرش به او انگیزه داده، از رفقایش می‌خواهد برای ارضای کنجکاوی‌اش در یک احضار روحِ خودمانی شرکت کنند. آن‌ها ابتدا مخالفت می‌کنند، اما در نهایت کوتاه می‌آیند. اتفاقی که در ادامه می‌افتد یک رویداد ماوراءالطبیعی است که آن‌ها را بدون هیچ راه فراری گرفتار می‌کند، دوستان را به دشمن تبدیل می‌کند و گروه را در وضعیتی قرار می‌دهد که خشونت شاید تنها گزینه پیش رو باشد. این ایده‌ای پخته برای یک فیلمنامه است و داستان اورجینال و جذاب از آب درآمده است. فیلمنامه رویکردی روشنفکرانه دارد که از ارتش گرفته تا مذهب را به چالش می‌کشد و روایتی است که دوستان را به دشمنان خونی بدل می‌سازد. مضمون‌ها پیچیده‌اند و به نظر می‌رسد با دقت انتخاب شده‌اند تا به طور دقیق وحشت جنگ، ترومای تجربه شده توسط کهنه‌سربازان، و احساسات ضد آلمانی آن دوران را بازتاب دهند. این داستانِ بیگانه‌هراسی، رنج، گناه و رستگاری، عمق زیادی دارد و از ابتدا تا انتها جذاب باقی می‌ماند. این از آن دست فیلم‌هایی است که می‌توان آن را به یک نمایش تئاتر تبدیل کرد. از آنجا که فیلم در یک لوکیشن روایت می‌شود، موفقیتش به شدت به قدرت داستان و بازی‌های بازیگران اصلی وابسته است. با داشتن بازیگرانی بالای ۵۰ سال، دیدن فیلمی که چنین نقش‌های مهمی را به بازیگران مسن‌تر می‌دهد بسیار عالی است، نقش‌هایی که هر کدام کاملاً برای شخصیت‌شان دوخته شده‌اند. طراحی تولید فوق‌العاده، عمق بیشتری به فضای تک‌اتاقی فیلم بخشیده است. توجه به جزئیات در همه چیز، از کتاب‌های روی قفسه‌ها گرفته تا آثار هنری روی دیوار، به گونه‌ای انتخاب شده که به خوبی تکمیل‌کننده داستان باشد. وحشتِ فیلم بیشتر از اینکه به ترس و شوک‌های سنتیِ مرسومِ این ژانر وابسته باشد (البته فیلم لحظاتی با حضور ارواح و خون، از جمله جلوه‌های ویژه میدانیِ دلخراشی دارد که طرفداران این ژانر را به وجد می‌آورد)، متکی بر وحشتِ گفتاری و روان‌شناختی است. غافلگیری‌های غیرمنتظره واقعاً موتور محرک فیلم هستند، بنابراین به شدت توصیه می‌شود از لو رفتن داستان (اسپویل) جلوگیری کنید. فیلم «بروکلین ۴۵» (Brooklyn 45) یک ایده جذاب، بازی‌های قدرتمند و فیلمنامه‌ای متفکرانه را با هم ترکیب می‌کند تا یک تریلر تاریخی عمیقاً تأمل‌برانگیز خلق کند. ** به قلم: لوئیز مور / www.ScreenZealots.com**