Don't Go in the Woods
وینسنت دانوفریو بازیگر فوق‌العاده بااستعدادی هست، اما متأسفانه تو این پروژه از نظر فیلم‌نامه، داستان‌گویی و کارگردانی کاملاً جاده خاکی رفته. اسم فیلم نوید یک اثر ترسناک یا حداقل هیجان‌انگیز رو میده، اما دو پرده اول فقط موسیقی کانتریه؛ با اینکه قشنگه ولی یکم تکراری میشه. بعد هم وقتی وینسنت تصمیم می‌گیره برگرده سر اصل مطلب، اصلاً از پس جمع و جور کردن داستان برنمیاد. اینکه خواننده اصلی گروه درست وسط قصابی شدن اعضای گروهش دور و برش شروع می‌کنه به زدن یک ترانه بداهه، دیگه رسماً می‌رسه به مرز خنده‌دار بودن! انگار یادشون رفته قرار بوده یک دیوانه تو جنگل ول باشه. آره، خیلی طبیعیه واقعاً! یک شکست کامل. اون یک امتیازی هم که دادم فقط به خاطر موسیقی‌های قشنگشه، بقیه‌شو بی‌خیال شید.
سال انتشار: 2010 کارگردان: Vincent D'Onofrio ژانر: Horror، Musical نویسندگان: Sam Bisbee، Vincent D'Onofrio، Joe Vinciguerra امتیاز: 2.7راهنمای والدین Don't Go in the Woods
نقدها و نظرات
Wuchak (منتقد)
**_یک مشت آهنگ آبکی دور آتش در شمال شرقی، به‌علاوه چندتا قتل_**
یک گروه موسیقی در وودستاکِ نیویورک کمپ می‌زنند تا از بقیه دور باشند و الهام‌بخش خلاقیتشان شود. آن‌ها امیدوارند آهنگ‌هایی بنویسند که موسیقی‌شان را به سطح بالاتری ببرد و به موفقیت شغلی برسند. در همین حین، چند دختر هم به دنبال آن‌ها به این خلوتگاه می‌آیند. متأسفانه، یک قاتل بی‌رحم در جنگل پرسه می‌زند. چه کسی زنده از این مهلکه بیرون می‌آید؟
فیلم «به جنگل نرو» (۲۰۱۰) بازسازی اثر ضعیف و کم‌بودجه اسلشر به همین نام محصول ۱۹۸۱ نیست، اما داستان مشابهی دارد، چرا که در هر دو فیلم جوانانی در طبیعت کمپ زده‌اند و توسط یک قاتل مرموز یکی‌یکی شکار می‌شوند. تفاوت اینجاست که این فیلم موزیکال است و نصف زمان فیلم صرف اجرای ترانه‌های مختلف توسط شخصیت‌ها می‌شود، آن هم معمولاً با بیس الکتریکی که در واقعیت اصلاً صدایی در محیط آزاد ندارد! اینکه چرا نوازنده بیس همراه خودش بیس آکوستیک نیاورده، خودش یک معماست.
با اینکه این فیلم فقط ۱۰۰ هزار دلار هزینه داشته، بسیار بهتر از فیلم سال ۱۹۸۱ ساخته شده. اما هنوز همان مشکل اساسی را دارد: داستانی غیرجذاب با شخصیت‌هایی که به اندازه کافی پرداخته نشده‌اند و در نتیجه جالب نیستند. خلاصه اینکه، آن‌قدر زمان صرف آهنگ‌های فولک آکوستیک می‌شود که به داستان و شخصیت‌های اصلی ضربه می‌زند. این که ترانه‌ها خیلی هم خوب نیستند کمکی به ماجرا نمی‌کند، البته شاید این نظر من باشد! (خب معلومه، الویس با این کارها کنار آمد، اما او "پادشاه راک اند رول" بود).
متأسفانه برخی از عناصر اصلی این ژانر به طرز عجیبی نادیده گرفته شده‌اند. برای مثال، چند زن جذاب در فیلم حضور دارند اما کار خاصی انجام نمی‌شود که حضورشان مهم جلوه کند (منظورم برهنگی یا ابتذال نیست). چطور است یاد بگیرید چطور از زن‌ها فیلم‌برداری کنید؟ با این حال، فیلم‌برداری از جنگل خوب است، بازیگران بد نیستند و صحنه‌های قتل هم اگر اهلش باشید خوب از آب درآمده‌اند (برای من که اصلاً مهم نبود). افشاگری انتهای فیلم هم خوب است. حیف که وینسنت دانوفریو به عنوان نویسنده و کارگردان نتوانسته یک «داستان» جذاب ارائه دهد. فیلم ۱ ساعت و ۲۳ دقیقه است و در املاک خود دانوفریو در وودستاک فیلم‌برداری شده.
نمره: -C