Junkhearts

John Chard (منتقد)

جان‌هارتس - روح‌های شکنجه‌شده - بذرهای تباهی. کارگردانی این فیلم بر عهده تینگ کریشنان و فیلمنامه‌اش نوشته سایمون فرانك است. ادی مارسان، کاندیس رید، تام استاریج و رومولا گاری در آن بازی می‌کنند. داستان درباره فرانک با بازی مارسان است؛ یک سرباز سابق الکلی که از کابوس‌های مربوط به حادثه‌ای که در آن به یک مادر جوان تیراندازی کرده بود، رنج می‌برد. فرانک دوستی بعیدی با لینت (با بازی رید)، دختری بی‌سرپناه که در خیابان‌ها می‌خوابد، برقرار می‌کند. پس از اینکه موانع بین آن‌ها از بین می‌رود، فرانک لینت را به خانه‌اش می‌آورد تا بماند، اما دیری نمی‌گذرد که دوست‌پسر موادفروش لینت سر و کلش پیدا می‌شود... فیلم «جان‌هارتس» در بیشتر مواقع تصویر بسیار واقع‌گرایانه و تلخی از سیاهی‌های جامعه بریتانیا را به نمایش می‌گذارد. فیلم پر از معتادان و گانگسترهای پوشالی در بخشی از لندن است که با مجتمع‌های مسکونی بتنی و دلگیر ساخته شده و مادران مجرد و هرزه برای حفظ زندگی‌شان دست و پا می‌زنند. خودِ کارگردان، کریشنان، از اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) رنج برده است، بنابراین حضور داشت تا مطمئن شود مارسانِ بزرگ می‌تواند حق مطلب را در این نقش ادا کند، در حالی که بازی ریدِ جوان هم طراوت و باورپذیری خیابانی تازه‌ای به همراه دارد. کار دوربین شدید و عامدانه فضولانه است و طراحی صدا هم حالتی هیپنوتیزم‌کننده دارد تا لحن تیره‌تری به شخصیت‌پردازی‌ها ببخشد. خشونت و صدمات اعتیاد در اینجا کاملاً واقعی به نظر می‌رسد، درست مانند خط داستانی کلیدی خیانت و فروپاشی فرانک. متأسفانه خط داستانی موازی با حضور رومولا گاری، آن فضای خشن و چرکیِ اطراف دنیای فرانک و لینت را تضعیف می‌کند و متأسفانه تنها نتیجه‌اش این است که فیلم پایانی نسبتاً ناامیدکننده پیدا کند. در حالی که پرداختن به جرایم مربوط به اسلحه و چاقو نیز آن تأثیر قدرتمند لازم را نمی‌گذارد. با این حال، حتی با وجود این نقص‌ها، این همچنان یک فیلم قدرتمند است؛ با حضور مارسان در اوج آمادگی و برخی ترفندهای فنی هوشمندانه که به نمایش گذاشته می‌شود، قطعاً ارزش دیدن را برای هر کسی که به گوشه‌ای از دنیای تاریک و دم‌کرده زیرین جامعه بریتانیا علاقه دارد، دارد. ۷/۱۰