Hattie

CinemaSerf (منتقد)

روث جونز اینجا در نقش هتی ژاک، اسطوره سینمای بریتانیا، بازی خیلی خوبی ارائه داده، اما راستش نمی‌توانستم از این حس دست بکشم که شخصیتی که به تصویر کشیده زمین تا آسمان با آن چهره مهربان و دوست‌داشتنی دهه شصتی در سینما و تلویزیون فرق داشت. شاید علتش این باشد که او همسر جان لو مژوریه (با بازی رابرت ب瑟ست) کمدین بود، دو فرزند داشت و بعد از شروع رابطه نامشروع با جان اسکوفیلد (ایدن ترنر)، شوهرش را عملاً به اتاق زیرشیروانی تبعید کرد تا معشوقش را به تختخوابش بیاورد. از همین نقطه به بعد دیگر اصلاً نتوانستم با شخصیت هتی ارتباط برقرار کنم یا از او خوشم بیاید. ترنر هم در نقش اسکوفیلد سیه‌چرده کارش را خوب انجام می‌دهد و به هتی همان اعتمادبه‌نفسی را می‌دهد که شدیداً محتاجش بود؛ چیزی که کاملاً در تضاد با شوهر آرام، موقر و البته متمایل به الکل او قرار دارد. فیلم واقعاً توضیح نمی‌دهد که چرا اصلاً هتی این‌قدر معروف شد و تقریباً هیچ اثری از استعداد کمیک مشهور او در کار نیست. به نظرم بازی فوق‌العاده درخشان ب瑟ست در نقش یک شوهر ترحم‌برانگیز، برگ برنده اصلی فیلم بود. فیلم تا حدی به این موضوع می‌پردازد که مردم چطور حتی در دوران پرزرق‌وبرق دهه شصت مجبور بودند ظاهر ریاکارانه خود را برای مردم حفظ کنند؛ اما به جز چند صحنه تمرین برای نمایش با اریک سایکس و بازسازی کوتاهی از برنامه «این زندگی شماست»، این اثر بیشتر مثل یک درام تخیلی درباره رابطه جنسی و کمبود عزت‌نفس به نظر می‌رسد.