Vinyl
در سال ۲۰۰۴، جانی جونز، پانک‌راکر فراموش‌شده‌ی دهه ۸۰، پس از دیدار با هم‌گروهی‌های قدیمی‌اش در مراسم خاکسپاری یک دوست، همراه با گروه سابقش یعنی «سلاح‌های خوشبختی» آهنگی جدید و بازگشتی را در حالت مستی ضبط می‌کند. او مطمئن است که ترانه «Free Rock 'n' Roll» می‌ترکاند و هیت می‌شود، اما در صنعتی که همه‌چیزش به ظاهر و تصویر گره خورده، مدیران شرکت‌های موسیقی و دی‌جی‌ها جانی را فردی از کار افتاده و از مدافتاده می‌دانند و به او می‌گویند سن و سالش مناسب جذب مخاطب امروز نیست. جانیِ سرخورده اما مصمم، تصمیم می‌گیرد چند جوان خوش‌تیپ، باب میل رسانه‌ها و جذاب برای دوربین‌ها استخدام کند تا برای ویدئوی این ترانه لب‌خوانی کنند. هدفش این است که سر اهالی بیزینس موسیقی کلاه بگذارد تا آهنگ را بپذیرند و پس از انتشار سینگل حقیقت را فاش کند. نوجوان‌ها لب‌خوانی می‌کنند، قراردادها امضا می‌شود و ترانه به جدول پرفروش‌ترین‌های بریتانیا راه پیدا می‌کند. اما متأسفانه سایر اعضای گروه خواهان سهم و به رسمیت شناخته شدن نامشان در این موفقیت هستند. به دنبال جروبحثی میان جانی و مینتو، هم‌گروهی‌اش، ماجرا به روزنامه‌ها درز می‌کند. در حالی که رسانه‌ها حسابی جنجال به پا می‌کنند، جانی در کانون توجه قرار می‌گیرد و باید با تبعیض سنی و بی‌عدالتی در صنعتی که او را طرد کرده بود، بجنگد.
سال انتشار: 2012 کارگردان: Sara Sugarman ژانر: Comedy، Music نویسندگان: Jim Cooper، Sara Sugarman امتیاز: 5.9نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
حکم رفتار ضد اجتماعی! یک تیکه ناب و تروتمیز از راک اصیل انگلیسی. «وینیل» بر اساس ماجرای کلاهبرداری راک‌اندرولی مایک پیترز و گروهش The Alarm در سال ۲۰۰۴ ساخته شده. اون دوران که کمپانی‌های موسیقی فقط دنبال گروه‌های قیافه‌محور بودن تا جیب‌هاشونو پر پول کنن، پیترز یه تک‌آهنگ ضبط کرد و چندتا جوون خوش‌قیافه رو آورد تا وانمود کنن این آهنگ مال خودشونه. کمپانی هم لقمه رو دربست بلعید و پیترز و رفقاش کلی خندیدن، تا اینکه لو رفتن ماجرا حسابی باعث مضحکه و شوخی در صنعت موسیقی شد. یعنی یه جورایی ترکیب میلی وانیلی، گروه بلو و سکس پیستولز!
داستان فیلم در ولز می‌گذره و فیل دنیلز، کیث آلن، پری بنسون و کریستوفر روی ترنر نقش پانک‌های میانسالی رو بازی می‌کنن که تو مراسم تشییع جنازه یکی از دوستاشون دور هم جمع میشن. گروه اون‌ها با نام «The Weapons of Happiness» دیگه خاطره‌ای خیلی دوره؛ اون روزها که کنسرت‌های U2 رو افتتاح می‌کردن و با بازکاکس تور می‌ذاشتن خیلی وقته گذشته. این رفقا بعد از مراسم برای نوشیدنی دور هم می‌شینن و علی‌رغم اختلاف‌نظرها تو زندگی، مست می‌کنن و یه جلسه ساز زدن و بداهه‌نوازی راه می‌ندازن که در کمال تعجب فردا صبح می‌بینن عجب قطعه معرکه‌ای از آب دراومده. اما وقتی کمپانی‌ها فقط دنبال تیپ‌هایی مثل بوی‌بندها هستن، شانس در خونه‌شون رو نمی‌زنه؛ تا اینکه جانی جونز، خواننده اصلی (با بازی دنیلز)، یه ایده بکر به سرش می‌زنه...
کل فیلم حس‌وحال سرزندگی و شادی داره، بازیگرا خیلی بهشون خوش گذشته که نقش یه گروه راک از مدافتاده رو بازی می‌کنن که هنوز دلشون با روزهای اوجه. اون گیر و گرفتاری‌ها و اختلافات گذشته‌شون هنوز هم پابرجاست و بیشتر کمدی فیلم هم از دل همین موقعیت‌ها درمیاد. وقتی سروکله جوون‌ها پیدا میشه تا نقش چهره‌های جعلی گروه رو بازی کنن—به سرکردگی جیمی بلکلی معرکه—اختلاف نسل‌ها هم بستر طنزی فراهم می‌کنه که نهایت استفاده ازش برده میشه. داستان فرعی جانی و شریک زندگی کلافه‌اش (جولیا فورد) که سعی دارن بچه‌دار بشن هم نمک ماجراست و چندتایی هم غافلگیری تو قصه هست. قرار نیست فیلم پیچیده‌ای باشه، خیلی سبک‌باله و سارا شوگرمن هم با ریتمی تند و سرراست کارگردانی‌ش کرده. با این حال، کنایه‌های تند و تیز تنیده شده در بطن داستان (پیش‌داوری‌های صنعت موسیقی / خوب بودن یا بد بودن چسبیدن به گذشته) حسابی روی خال می‌شینن. موسیقی متنش فوق‌العاده‌ست، قطعه «Free Rock and Roll» گروه بی‌نهایت گیرا و تو دله، بازی‌های کمدی خیلی قوی هستن و رگه‌های جدی داستان هم هرگز مانع خوش‌گذرونی اثر نمیشن. از سینگل محشری با الهام از رامونز، بازکاکس و سنتس گرفته تا ماجراهای بامزه فیل دنیلز! وینیل یه فیلم کاملاً موفق و جذابه که ارزش داره علاقه‌مندان به موسیقی در هر سن‌وسالی حتماً ببیننش. ۹ از ۱۰
tensharpe (منتقد)
فیلم «وینیل» بر اساس وقایع واقعی دهه ۱۹۹۰ و ماجرای گروه راک The Alarm ساخته شده است. مایک پیترز، خواننده اصلی و گیتاریست این گروه، خودش هم در نقشی کوتاه در این درام-کمدی موزیکال دلنشین بریتانیایی حضور دارد. موسیقی فیلم شنیدنی و گیرایی بالایی دارد و شخصیت‌های اصلی هم دوست‌داشتنی هستند، اما متأسفانه فیلم از ضعف و کم‌جونی فیلمنامه آسیب دیده است.
وینیل اثر سرگرم‌کننده و روانی است که چند استعداد مطرح بریتانیایی در آن بازی می‌کنند، اما کمی بعد از تماشا زود فراموش می‌شود. ایده داستانی بسیار جذاب است و حقایق پشت پرده‌ی تبعیض سنی در صنعت موسیقی دهه ۹۰ را کندوکاو می‌کند؛ واقعیتی که منجر به فسخ قرارداد هنرمندان زیادی توسط کمپانی‌ها و ممنوعیت پخش آثارشان از «رادیو ۱» بی‌بی‌سی شد (حتی آثاری تازه کشف‌شده از گروه بیتلز). سوژه واقعاً ارزش پرداختن داشت، منتها فیلمنامه نتوانسته از این سوژه ناب ملی نهایت بهره را ببرد. در مجموع، وینیل تا تبدیل شدن به یک فیلم واقعاً فوق‌العاده فاصله دارد؛ دلیلش هم نپرداختن عمیق به این مسئله است که چرا موسیقی هنرمندان مسن‌تر بی‌اهمیت تلقی می‌شد، در کنار یک فیلمنامه نه‌چندان قوی. البته این به این معنی نیست که از فیلم بدم آمد، فقط نتوانستم شیفته‌اش بشوم.