燃冬

Brent Marchant (منتقد)

مهم نیست یک فیلم چقدر سعی کنه با نمادگرایی و تصویرسازی یک پیام عمیق رو منتقل کنه، اگه یک روایت انسجام‌یافته زیربنای اون تلاش نباشه، بعیده به موفقیت برسه. این دقیقا مشکلیه که در جدیدترین اثر آنتونی چن (نویسنده و کارگردان) دیده میشه؛ فیلمی که داستان سه جوان بیست‌واندی ساله از پیشینه‌های متفاوت اما جداافتاده از جامعه (با بازی دونگیو ژو، هائوران لیو و چوشیاو قو) رو روایت می‌کنه که در شهر یانجی در شمال چین، نزدیک مرز کره شمالی، دنبال راهشون در زندگی می‌گردند.

داستان در دل زمستان سخت می‌گذره و این سه‌گانه غیرمنتظره تحت شرایطی ناگهانی (و خداییش غیرقابل باور) دور هم جمع میشن و خیلی سریع و به طرز توجیه‌ناپذیری، یک شیمی عجیب بینشون شکل می‌گیره. بعد از همراه شدن با هم، وارد یک آخر هفته بی‌خیال پر از غذا خوردن، نوشیدن، رقصیدن و کلنجار رفتن با تنش‌های جنسی میشن که با دوره‌هایی از دلتنگی و غم بی‌دلیل همراهه.

در نتیجه، فیلم برای پیش بردن داستانش روی کنایه و ظرافت‌های رفتاری حساب می‌کنه، اما این ظرافت اون‌قدر در بیشتر مواقع کم‌رنگه که واقعا سخته بفهمی کارگردان دقیقاً دنبال چیه. برعکس، در جاهای دیگه نمادگرایی فیلم زیادی گل‌درشته؛ مثل صحنه‌های مداوم از مناظر یخ‌زده زمستانی که مثلاً قراره درون‌مایه «سردی دنیا» رو نشان بده.

اما آخرش که چی؟ سخته بشه گفت. نتیجه کار فیلمیه که بیشتر روی فضاسازی تکیه داره تا محتوا؛ با کلی اتفاق غیرقابل‌باور، بی‌اهمیت، تا حدی مبهم و نه چندان جذاب. البته از حق نگذریم، «شکستن یخ» فوق‌العاده فیلم‌برداری شده و نمای دیدنی از یک منطقه ناشناخته رو با همراهی موسیقی متن فضاساز و بازی‌های خوبِ این سه بازیگر به تصویر می‌کشه. با این حال، من از این فیلم کاملاً دلسرد شدم و اصلاً برام جذاب نبود؛ کل فیلم من رو «سرد» کرد (چه به معنی واقعی و چه کنایی!). به نظر من، فیلم‌هایی که مدام دست‌وپا می‌زنند تا به نقطه‌ای برسن اما هیچ‌وقت موفق نمیشن، اصلاً ارزش وقت گذاشتن ندارند — چه برسه به اون‌همه تعریف و تمجیدی که بی‌دلیل نثارشون میشه — و این فیلم هم دقیقاً یکی از همون‌هاست.