Franz

DickVanGelder (منتقد)

«فرانتس» تلاشی ناآرام و تکه‌تکه برای به تصویر کشیدن کافکا از درون به بیرون است که تنها در نیمی از راه موفق می‌شود. اگنیشکا هولند از زندگی‌نامه‌های کلیشه‌ای و خطی پرهیز کرده و سراغ تلفیقی از خطوط زمانی مختلف، صحبت مستقیم با دوربین و زوم‌های ناگهانی رفته که مرز میان ایده‌های الهام‌بخش و خودشیفتگی را طی می‌کنند. ایدان وایس بازی بسیار پرالتهاب و مضطربی از کافکا ارائه می‌دهد که مدام میان شرم، کنجکاوی و ترس در نوسان است، و فیلم هر زمان که صرفاً به تماشای تعامل او با خانواده، معشوقه‌ها و بوروکراسی خفه‌کننده‌ای می‌نشیند که بعدها در نوشته‌هایش علیه آن‌ها استفاده کرد، می‌درخشد. «فرانتس» تلاشی ناآرام و تکه‌تکه برای به تصویر کشیدن کافکا از درون به بیرون است که تنها در نیمی از راه موفق می‌شود. اگنیشکا هولند از زندگی‌نامه‌های کلیشه‌ای و خطی پرهیز کرده و سراغ تلفیقی از خطوط زمانی مختلف، صحبت مستقیم با دوربین و زوم‌های ناگهانی رفته که مرز میان ایده‌های الهام‌بخش و خودشیفتگی را طی می‌کنند. ایدان وایس بازی بسیار پرالتهاب و مضطربی از کافکا ارائه می‌دهد که مدام میان شرم، کنجکاوی و ترس در نوسان است، و فیلم هر زمان که صرفاً به تماشای تعامل او با خانواده، معشوقه‌ها و بوروکراسی خفه‌کننده‌ای می‌نشیند که بعدها در نوشته‌هایش علیه آن‌ها استفاده کرد، می‌درخشد. مشکل اصلی حجم ایده‌هاست: آن‌قدر ایده‌های سبک‌پردازانه مختلف با هم رقابت می‌کنند که کل اثر به جای یک تجربه ملموس از زندگی این مرد، بیشتر شبیه به یک چیدمان موزه درباره کافکا به نظر می‌رسد. برخی مخاطبان این انرژی «کافکای نسل زدِ پانک» را هیجان‌انگیز خواهند یافت؛ در حالی که دیگران تنها نویز بصری و ژست‌های روشنفکری ساختگی در آن می‌بینند. فرانتس قطعی‌ترین فیلم درباره کافکا نیست، اما فیلمی است تحریک‌کننده: آشفته، ناهمگون، گهگاه درخشان، و بیشتر علاقه‌مند به اینکه ببیند ما امروز چگونه کافکا را مصرف می‌کنیم تا اینکه بخواهد بگوید او «واقعاً» چه کسی بوده است.