Выход

CinemaSerf (منتقد)

در منطقه چوکوتکا واقع در دریای قطب شمال سیبری، یک لاشه کشتی زنگ‌زده و قدیمی در ساحل رها شده است. در همین حوالی، با دانشمند تنهایی آشنا می‌شویم که در میان مه غلیظ سپتامبر به این مکان دورافتاده آمده تا شاهد یک پدیده طبیعی باشد. خوشبختانه او پناهگاهی از جنس یک کلبه چوبی دارد؛ چرا که باید مدت زیادی صبر کند و کتاب‌هایی را ورق بزند که اتفاقات سال‌های گذشته در این مکان را به تصویر کشیده‌اند. او برای دور کردن سرمای گزنده‌ی باد دنبال هیزم می‌گردد. هنوز هیچ خبری نیست. سپس با صدایی از خواب بیدار می‌شود. صدای گله‌ای کامل از شیرهای دریایی که برای صدا زدن آمده‌اند. در واقع آمده‌اند تا در ساحل زادآوری کنند - و در دسته‌های بیست‌تایی دور کلبه کوچک او جمع شده‌اند. جثه عظیم آن‌ها می‌توانست کلبه را در چند لحظه با خاک یکسان کند، اما انگار کلبه برایشان حکم یک راهنما را دارد و آن‌ها در برابر او بسیار ترسو به نظر می‌رسند... او به پشت بام می‌رود و تماشا می‌کند که آن‌ها مشغول هدف اصلی‌شان از آمدن به اینجا هستند؛ کمی جفت‌گیری، خودنمایی و تولیدمثل! ماه اکتبر است و او تخمین می‌زند که حدود ۹۵ هزار قلاده از آن‌ها حضور دارند! او عملاً در خانه حبس شده و ناچار است ته‌سیگارهای قدیمی را جمع کند تا برای خودش سیگاری بسازد، و خوشبختانه به نظر می‌رسد آن‌ها نمی‌توانند بوی ماهی کنسرو شده‌اش را حس کنند. با این حال، چیزی که به طور فزاینده‌ای نگران‌کننده است، نبود یخ است. حتی یک نشانه هم نیست. حتی یک دانه برف هم دیده نمی‌شود. آن‌ها برای استراحت و تغذیه به یخ نیاز دارند. بدون آن، روی شن‌ها مچاله می‌شوند. سپس، پس از حدود چهل و اندی روز، گویی که فراخوانی دریافت کرده باشند، به سمت آب‌های آزاد حرکت می‌کنند و بیشترشان می‌روند، به جز حدود ۶۰۰ لاشه که به تخمین او برای پرندگان باقی مانده‌اند. حالا تازه تحقیقات او به طور جدی آغاز می‌شود. چه چیزی باعث مرگ آن‌ها شده است؟ سوءتغذیه، خستگی، تجمع بیش از حد؟ آیا این نشانه‌ای از تأثیر تغییرات اقلیمی بر منابع غذایی آن‌ها و/یا دمای آب است؟ هیچ روایتی وجود ندارد، فقط تصاویر قدرتمندی است که ما راوادار می‌کند درباره پایداری این کوچ باستانی، خودمان به پرسشگری بنشینیم.