Last Days Here

Wuchak (منتقد)

امتیاز: 7

آیا بابی لیبلینگ (Bobby Liebling) می‌تونه بر اعتیادش به مواد غلبه کنه و دوباره گروهش رو دور هم جمع کنه؟ این مستند خیلی شبیه به مستند «انویل: داستان انویل» (Anvil: The Story of Anvil) هستش که سه سال قبلش اکران شد و بعدش هم در سال ۲۰۱۵ مستند «من ثور هستم» (I Am Thor) اومد. مستند آخری درباره جان میکل ثور (Jon Mikl Thor) هست و راحت میشه گفت بین این سه تا، از همه سرگرم‌کننده‌تره. با اینکه من مستند «انویل» رو به این یکی ترجیح میدم، ولی «آخرین روزها در اینجا» هم دست‌کمی از اون نداره؛ فقط به خاطر وضعیت خودساخته و داغون بابی، یه جورایی افسرده‌کننده‌ست.

فیلم سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ رو پوشش میده. وقتی مستند شروع میشه، بابی ۵۴ سالشه و توی زیرزمین خونه پدر و مادرش زندگی می‌کنه؛ به شدت به مواد معتاد شده، زخم‌های وحشتناکی روی دستاش داره و دچار توهم پارانوئید شده که انگار انگل‌ها دارن بدنش رو می‌خورن. خوشبختانه یکی از طرفدارای گروهش به اسم شان «پلت» پلتیه (Sean 'Pellet' Pelletier) وارد زندگی بابی میشه تا تشویقش کنه پاک بشه، گروه رو دوباره جمع کنه و یه آلبوم جدید بده بیرون. این گروه همون «پنتاگرام» (Pentagram) معروفه که بچه‌های الکساندریا در ایالت ویرجینیا (جنوب واشنگتن دی‌سی) هستن. سبک کارشون دوم متال بلوزی (bluesy doom metal) هست که ریشه در کارهای دهه ۷۰ بلک سبث (Black Sabbath) داره، اما صدا و ظرافت‌های خاص خودشون رو هم دارن. من هیچ‌وقت طرفدار پروپاقرص این گروه نبودم، ولی سبک‌شون شبیه به گروه ترابل (Trouble) شیکاگوئه. مشکل من با پنتاگرام اینه که با وجود اینکه اولین آلبوم‌شون سال ۱۹۸۵ (یعنی ۱۴ سال بعد از شکل‌گیری اولیه گروه) منتشر شد، کارهاشون همیشه خیلی قدیمی و دِمُده به نظر می‌رسید. با این حال، می‌تونم به یکی از آلبوم‌هاشون گوش بدم و از خاص بودنش لذت ببرم. بیشتر از همه وقتی کار متفاوتی ارائه میدن خوشم میاد، مثل آهنگ «Be Forewarned» که آخرین ترک آلبوم سال ۱۹۹۴ اون‌ها به همین نامه.

برگردیم به مستند؛ واقعاً شگفت‌انگیزه که بابی چطور از اون اعتیاد شدید و زخم‌های وحشتناک جون سالم به در برد. حتی عجیب‌تر اینه که یه دختر بلوند و جذاب اوایل دهه ۲۰ سالگیش، اون رو به عنوان شریک زندگی همیشگیش انتخاب کنه! دارم درباره هالی میلر (Hallie Miller) صحبت می‌کنم که از ۲۵ نوامبر ۲۰۰۹ شده هالی لیبلینگ. همه این‌ها توی فیلم نشون داده میشه. همچنین می‌بینیم که پشت اون همه رفتار بچه‌گانه و دردسرساز بابی، یه آدم مهربون و دوست‌داشتنی وجود داره. البته فیلم فقط درباره بابی نیست؛ مصاحبه‌های سرگرم‌کننده‌ای هم با بقیه اعضای گروه مثل اعضای کلیدی یعنی جاف اوکیف (Geof O'Keefe)، جو هاسلواندر (Joe Hasselvander) و ویکتور گریفین (Victor Griffin) انجام شده (گریفین همه‌کاره گروه دوم متال Place of Skulls هست، حتماً کارهاشون رو گوش کنید). حتی فیل انسلمو (Phil Anselmo) هم توی فیلم حضور داره.

این مستند که مارس ۲۰۱۱ اکران شد، ۱ ساعت و ۳۱ دقیقه زمان داره. گروه از اون موقع تا حالا حداقل سه تا آلبوم کامل منتشر کرده، از جمله یکی در سال ۲۰۲۵ که صدای بابی در اون به طرز باورنکردنی‌ای هنوز خوب و سرپاست.

نمره: B

2026-05-04