ケイコ 目を澄ませて

CinemaSerf (منتقد)

«کیکو» (با بازی یوکینو کیشی / Yukino Kishii)، دختر جوان ناشنواییه که از بچگی با بوکس به آرامش رسیده و تا الان دو تا مسابقه رسمی رو هم برده. با اینکه دور و برش پر از سر و صدای شهریه، اون توی دنیای سکوت خودش زندگی می‌کنه؛ جایی که تنها صداها، همون صداهای خیالی توی ذهنشن. در حالی که مسابقه بعدی‌ش نزدیکه، متوجه می‌شه که تغییرات بزرگی در راهه. سرسخت‌ترین منتقدش، حامی همیشگی و رئیس سالخورده باشگاهش (با بازی توموکازو میورا / Tomokazu Miura) که باشگاهش هم داره تعطیل می‌شه، حالش خوب نیست و داره بینایی‌ش رو از دست میده. حالا کیکو باید با این واقعیت کنار بیاد که داره اون پناهگاه امنی رو که سال‌ها بهش انگیزه و امید می‌داده از دست میده.

کیکو خودش هم با درگیری‌های ذهنی خودش دست‌وپنجه نرم می‌کنه و حالا که با تغییرات بزرگی توی روال همیشگی زندگی‌ش روبرو شده، باید سعی کنه با تصمیم‌های گذشته‌اش کنار بیاد و ببینه این تصمیم‌ها چطور قراره آینده‌اش رو بسازن (یا نسازن). داستان فیلم توی دوران اوج کرونا اتفاق می‌افته، برای همین ماسک زدن مردم باعث شده توانایی لب‌خوانی کیکو عملاً از بین بره و توی جامعه‌ای که معلولیت ظاهری‌ش رو نمی‌بینن و خیلی راحت درباره‌اش قضاوت‌های نادرست می‌کنن، بیشتر از قبل منزوی بشه؛ جامعه‌ای که نمی‌فهمه چقدر برای زنی مثل اون سخته که بخواد به روش‌های معمول خودش رو ابراز کنه. بازی «کیشی» در این نقش واقعاً تاثیرگذار و قشنگه. اون شخصیت زنی رو به تصویر می‌کشه که فقط توی رینگ بوکس اعتمادبه‌نفس داره و در دنیای واقعی، یه آدم خجالتی و کم‌حرفه. این تصویرسازی خیلی ملموسه، بدون اینکه بخواد الکی احساساتی و لوس باشه. آدم کاملاً با سختی‌های تلاش اون برای موفقیت توی دنیایی که معلولیتش اون رو از بقیه جدا می‌کنه همدلی می‌کنه، اما هیچ‌وقت دلت براش نمی‌سوزه. اون یه جور مناعت طبع و شرافت داره که با وجود گزینه‌های محدودش و کار نظافتچی‌گری بی‌سرانجامش، حاضر نیست زیر پا بذارتش و می‌دونه که این کار قرار نیست آینده‌اش باشه.

وقتی دنبال یه جای جدید برای تمرین می‌گرده، می‌فهمیم که اون زنی نیست که بخواد خودش رو به «منطقه امنش» محدود کنه. فیلمبرداری صمیمی و نزدیک فیلم هم باعث میشه قشنگ حسش کنیم و باهاش همراه بشیم. فیلم ریتم آرومی داره و مثل یه مستند نیمه‌کاره به این نقطه عطف از زندگی اون نگاه می‌کنه؛ اما به نظرم همین موضوع به واقعی‌تر شدنش کمک کرده. داستانش آروم‌آروم جلو میره، سرسختی کیکو رو نشون میده و نگاه پیچیده جامعه رو به تصویر می‌کشه.