L'Empire

Brent Marchant (منتقد)

وقتی فیلمی می‌خواهد به سراغ فرم‌های متمایزی مثل پارودی، طنز یا اسلپ‌استیک برود، سازندگان اول باید مطمئن شوند چیزی که پخته‌اند واقعاً جواب می‌دهد. اما در مورد این اثر جدید از برونو دومون (Bruno Dumont) فیلمساز کهنه‌کار، تیر کاملاً به سنگ خورده است. این ادعای ساختارشکنی درباره اپراهای فضایی کلاسیک مثل سه‌گانه اصلی «جنگ ستارگان» یا «توپ‌های فضایی» (۱۹۸۷) اصلاً به دل نمی‌نشیند، دلیلش هم این است که اصلا خنده‌دار نیست. شاید دلیلش این باشد که فیلمساز خودش هم نمی‌داند داستان قرار است به چه سمتی برود یا با چه لحنی روایت شود. خلاصه کلام اینکه دو گونه‌ی فضایی – یکیون‌ها (قهرمانان خیر) و زیروها (پیروان شر) – به زمین تبعید شده‌اند (اینکه چرا و توسط چه کسی، هرگز روشن نمی‌شود) و در آنجا برای به دست آوردن کنترل بشریت از طریق پایگاه‌های اصلی خود در یک روستای کوچک ماهیگیری ساحلی در فرانسه، با هم می‌جنگند. اما در روایت این داستان، قصه بسیار نازکِ دومون بدون هدف سرگردان است، و ترکیبی بی‌روح از طنزهای بی‌مزه (که بیشترشان اصلا به هدف نمی‌زنند)، تک‌گویی‌های پر سر و صدا اما ذاتاً سطحی درباره ماهیت خیر و شر، تصاویر پوچ‌گرایانه نامفهوم به سبک مانتی پایتون، و روابط جنسی بی‌دلیلی را ارائه می‌دهد که انگار فقط برای پر کردن زمان و تحریک مخاطب اضافه شده‌اند. به عنوان نقطه قوت، فیلم به شکلی تاثیرگذار از جلوه‌های ویژه واقعاً چشمگیر، موسیقی پس‌زمینه متنوعی که بیشتر بر اساس تنظیم‌های نئوکلاسیک دوباره کار شده از آثار جی. اس. باخ و هنری پرسل است، و طراحی تولیدی که شامل معماری اروپایی گوتیک و رنسانس است، استفاده می‌کند. همچنین فیلم دارای فیلمبرداری خیره‌کننده‌ای است، هرچند تعداد نماهای بیش از حد طولانی (به‌ویژه آنهایی که به شکلی غیرقابل توضیح از فاصله بسیار دور فیلمبرداری شده‌اند) می‌توانست با مقداری هرس کردن بهتر شود. پس کارگردان دقیقاً دنبال چه چیزی است؟ خدا می‌داند! اگر طنز است، نشانه‌شناسی‌اش به شدت خام است. اگر یک اثر مسخره و سرخوشانه است، خیلی کم‌فروغ است. اگر کمدی اسکروبال است، ریتمش خیلی کند است. و اگر یک نقداجتماعی عمیق است، خیلی سطحی است و خودش را هم خیلی جدی نمی‌گیرد. در نهایت، «امپراتوری» ممکن است بخش‌هایی داشته باشد که تماشایشان لذت‌بخش است، اما همین و بس، با توجه به اینکه بیشتر این اثر در نهایت هیچ حرف جالب، معنادار یا تند و تیزی برای گفتن ندارد.