Honour

CinemaSerf (منتقد)

وقتی «مونا»ی جوان (با بازی آیشا هارت) شجاعانه تصمیم می‌گیره از ازدواج اجباری‌ش — که وقتی هنوز بچه بود براش بریده بودن — دست بکشه و با دوست‌پسرش «تنویر» (نیکش پاتل) فرار کنه، خانواده‌ش تصمیم می‌گیرن به هر قیمتی که شده جلوی این کارو بگیرن. برای همین، مادرش و برادرش «قاسم» (فراز ایوب) که پلیسه، از یه جایزه‌بگیر بی‌نام‌ونشان و به‌شدت تنفربرانگیز با بازی پدی کانسیداین کمک می‌گیرن تا این کارو انجام بده. اما در طول مسیر، یه جورایی نظرش عوض می‌شه و دقیقاً همین‌جاست که داستان یکم جذاب‌تر می‌شه — شاید حتی آخرش بهش کمک هم بکنه؟ این فیلم واقعاً اثرِ قشنگ و دلنشینی برای تماشا نیست. پر از کینه و تنفره که شاید به این دلیل پررنگ‌تر شده که مادرِ خانواده، سنگ‌دل‌ترین شخصیت این لانهٔ تعصب و محدودیت‌های مذهبیه. اما چیزی که واقعاً فیلم رو زمین می‌زنه، بازیگریه. هیچ‌کس اینجا واقعاً خوب بازی نمی‌کنه؛ بازیگران نقش مکمل نقش‌هاشونو بدون کمترین اعتمادبه‌نفس یا ظرافتی اجرا می‌کنن — بی‌تجربه بودنشون داد می‌زنه و این فیلم رو مدام پایین می‌کشه. تولید هیچ ظرافت یا جذابیتی نداره. موسیقی خشمگین راک‌طور، دیالوگ‌های ضعیف و تکراری، و کارگردانی بی‌روح باعث شده با یه اثر متوسط و ناامیدکننده طرف باشیم. حقیقتِ تلخِ این «قتل‌های ناموسی» هولناک قربانی زیاده‌روی در درام‌پردازی شده و اثری تحویلمون داده که می‌تونست خیلی بهتر نشون بده چطور حتی همین الان هم با زن‌ها در بعضی جوامع مثل کالا رفتار می‌شه. حیف.