Ganz normale Männer - Der „vergessene Holocaust“

BornKnight (منتقد)

مستند جالب و غم‌انگیزی درباره آینزاتس‌گروپن (جوخه‌های اعدام) آلمان در جنگ جهانی دوم بود؛ گروهی که به نوعی ممتاز محسوب می‌شدن چون برخلاف ورماخت (نیروهای جنگی) نیازی نبود به خط مقدم برن. از دید گروهی از روان‌شناسان آلمانی و وکلای آمریکایی که به موضوع نگاه می‌کنیم، اونا اولش دقیقاً نمی‌دونستن قراره در آینده چه کارهایی بکنن و اجباری هم در کار نبود - اما کسانی که امتناع می‌کردن از طرف هم‌قطارانشون طرد می‌شدن. یک وکیل آمریکایی به اسم بنجامین فرنتز که یکی از داناترین وکلایی بود که تا حالا دیدم، روی دادگاه‌های نورنبرگ اصرار داشت و ثابت کرد با وجود جنایتی که مرتکب شدن، اونا آدم‌های معمولی بودن؛ خیلی‌هاشون تحصیلات و مشاغل طبقه متوسط داشتن و فکر می‌کردن چون دارن دستورات رو اجرا می‌کنن این بهترین کار برای کشورشونه. حتی روایت یکی از فرماندهان وجود داره که موقع دادن این دستورها گریه می‌کرده. خیلی از سربازها بعد از اولین "ماموریت" محوله دچار مشکلات روانی می‌شدن.

شاید یکی از جملاتی که بیشتر از همه رو من تاثیر گذاشت این بود که پرسید "آیا اونا به خاطر این جنایات، سایکوپات‌های سادیستی بودن؟" - جواب داد: "نه، خیلی‌هاشون نبودن. من باید همین سوال رو درباره کسی که بمب اتمی هیروشیما و ناکازاکی رو انداخت هم بپرسم؛ آیا اون یک سایکوپات سادیستی بود؟" و خودش نتیجه می‌گیره: "نه، اون انسانی بود که فکر می‌کرد در اون لحظه داره بهترین کار رو برای کشورش می‌کنه." نظر من در این باره اینه که وقتی پای جان غیرنظامیان بی‌گناهی وسط میاد که هیچ نقشی در نزاع مسلحانه نداشتن، من قطعاً حتی اگه به قیمت جونم تموم می‌شد نمی‌تونستم چنین کاری کنم. مستند با نشون دادن چند نمونه دیگه از نسل‌کشی‌های به همون اندازه هولناک که تا به امروز رخ می‌ده تموم می‌شه. مشکل اصلی در اکثر موارد، انسانی که شلیک می‌کنه نیست، بلکه ایدئولوژی یا سیاستی هست که پشتشه و یاد میده این کار بخشی از شغله.