The Broken Tower

Kenneth Axel Carlsson (منتقد)

این فیلم درباره زندگی و مرگ شاعر، هارت کرین (جیمز فرانکو) است. فیلم به جزئیات زندگی او، کار کردن برای پدرش، تلاش برای پیدا کردن وقت جهت شعر گفتنش و همچنین زندگی عشقی‌اش به عنوان یک مرد همجنس‌گرا می‌پردازد. این فیلم در واقع خیلی راست‌خط و ساده روایت می‌شود، به ترتیب زمانی جلو می‌رود، و اگرچه به اندازه‌ای که من دوست داشتم در تصاویرش (به‌ویژه در ابتدای فیلم) المان‌های شاعرانه ندارد، اما باز هم از این عناصر بی‌بهره نیست. خود تصاویر بیشتر سیاه‌وسفید هستند و با دوربین روی دست گرفته شده‌اند که باعث می‌شود فضا خیلی زنده و پرتب‌وتاب به نظر برسد. این‌ها انتخاب‌های خوبی برای فیلمی با این مشخصات هستند. فیلم حس‌وحال یک مستند را دارد، هرچند که مشخصاً مستند نیست. ترفند دیگری که فیلم از آن استفاده می‌کند، این است که آن را به فصل‌هایی تقسیم کرده یا به قول خودشان «سفرها» (Voyages). هر سفر همچنین زیرعنوان یا توصیفی دارد که به ما اجازه می‌دهد بدانیم چه انتظاری باید داشته باشیم. این موضوع به خوبی با سنت ادبی پیوند می‌خورد. جیمز فرانکو مشخصاً تحسین و عشق زیادی نسبت به هارت کرین دارد، که همین باعث می‌شود در نقش خود بسیار باورپذیر باشد. هارت کرین مرد شکننده‌ای است که فقط می‌خواهد شعر بگوید و زنده بماند. او انتظار بزرگی از زندگی ندارد، اما حس می‌کند دنیا نه او را می‌فهمد و نه می‌پذیرد. در نقشی دیگر (و کوتاه‌تر) به عنوان معشوق هارت، یکی از بازیگران مورد علاقه من یعنی مایکل شنون را می‌بینیم. من دوست دارم وقتی بازیگران بزرگ چنین نقش‌های کوتاهی را قبول می‌کنند، این نشان می‌دهد که آن‌ها صرفاً برای پول در این حرفه نیستند، بلکه برای گفتن داستان‌های مهم اینجا هستند. این فیلم احتمالاً یک فیلم درجه‌بندی پایین‌تر یا اصطلاحاً B-movie در نظر گرفته شود - حالا هر معنی‌ای که واقعاً بدهد - اما وقتی دقیق‌تر نگاه می‌کنید، در واقع فضایی بسیار باورپذیر می‌سازد و بازیگران در نقش‌هایشان عالی هستند. تمام انتخاب‌ها درباره رنگ‌ها، بی‌قراری دوربین روی دست و تدوین آشفته، به نظرم عمدی هستند. این‌ها حس‌وحال هارت کرین را برجسته می‌کنند، زیرا مطمئن می‌شوند که ما درست زیر پوست او می‌رویم.

کلام آخر... فیلمی شجاعانه که جرات می‌کند متفاوت باشد، درست مثل خود هارت کرین. این فیلم به هیچ وجه یک اثر پرهزینه و عظیم نیست، و با این حال، اگر جرات کنید در این «سفرهای هارت کرین» غرق شوید، فیلمی بسیار شخصی و احساسی از آب درآمده است. ارزشش را هرچه که بگویید... این فیلم به من دلیلی داد تا اسم هارت کرین را جستجو کنم و شاید در شعرهایش غرق شوم. دست‌کم، حالا کتابی با نام هارت کرین روی قفسه‌ها نشسته است.