This Is 40
پیت (Pete) با بازی پل راد (Paul Rudd) و دبی (Debbie) با بازی لزلی من (Leslie Mann) در حال ۴۰ ساله شدن هستند. اما به جای جشن گرفتن، آنها درگیر بحران میانسالی شدهاند و با بچههای حرفنشنو، بدهی و ناامیدی روزافزون دست و پنجه نرم میکنند. شرکت ضبط موسیقی پیت در حال شکست است و دبی نمیتواند با پیر شدن بدنش کنار بیاید. با نزدیک شدن به جشن تولد ۴۰ سالگی پیت، او و دبی باید به خانواده، دوستان، کارمندان، مربیان ورزشی، راکرهای قدیمی و در نهایت به یکدیگر تکیه کنند تا با زندگی در سن ۴۰ سالگی کنار بیایند.
سال انتشار: 2012 کارگردان: Judd Apatow ژانر: Comedy، Drama، Romance نویسندگان: Judd Apatow امتیاز: 6.2نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
خیلی کشدار بود، هرچند بازم میشه گفت فیلم خوبیه. راستش مشکل بزرگی باهاش ندارم. احتمالاً تیم بازیگری تنها چیزیه که باعث میشه از «این است ۴۰» (This Is 40) بدم نیاد. پل راد (Paul Rudd) در نقش پیت و لزلی من (Leslie Mann) در نقش دبی، دوستداشتنی هستن و خیلی خوب از پس نقشهای اصلی براومدن. جان لیسگو (John Lithgow) و آلبرت بروکس (Albert Brooks) هم مکملهای قویای برای این اسپینآفِ فیلم «باردار» (Knocked Up) هستن.
داستان موارد جالبی داره و نیتش هم قابلاحترامه، اما پسر، فیلم خیلی طولانیه! میتونستن همین حرفها رو با ۳۰-۴۰ دقیقه زمان کمتر بزنن. خلاصه بگم، اونقدرها برام مهم نبودن که بخوام این همه مدت تماشاشون کنم. همونطور که گفتم، استعداد بازیگرها باعث میشه فیلم تا حدی سرپا بمونه و موسیقی هم خیلی خوبه. فقط به نظر من اصلاً نیازی نبود اینقدر طولانی بشه.