That's What She Said

Dali Parton (منتقد)

این فیلم درباره زن‌هاست، اما من به عنوان یک مرد می‌خوام از دید خودم درباره‌ش بنویسم. راستش یادم نمی‌آید هیچ کاراکتر مردی اصلاً دیالوگی داشته باشد یا نه. مردها در داستان حضور دارند، اما بیشتر برای این هستند که خارج از کادر، رفتارهای زن‌ها را برجسته‌تر کنند. با تمام این حرف‌ها، فیلم هم برای زن‌ها و هم برای مردها چیزهای خیلی بیشتری نسبت به فیلم‌های کلیشه‌ای دخترانه مثل The Notebook یا بقیه کمدی‌رومانتیک‌ها دارد. این اثر داستان سه زن در نیویورک است که تلاش می‌کنند با مشکلات و گندکاری‌های شخصی‌شان به شکل‌های کمدی-تراژیک، به‌خصوص با تاکید روی جنبه‌های خنده‌دارش، کنار بیایند.

طنز کار مثل فیلم‌هایی مثل Bridesmaids یا Bachelorette خیلی اغراق‌آمیز نیست، ولی کلی شوخی و صحنه رکیک و بی‌پروا دارد؛ از همان اول فیلم که یکی از زن‌ها نوبت اپیلاسیونش را کنسل می‌کند و سعی می‌کند با ۵ تا ژیلت کارش را راه بیندازد. پیشینه این سه شخصیت با یک‌سری اتفاقات عجیب مثل بازداشتگاه رفتن، خودارضایی در مترو، کوتاهی افتضاح مو، مواد و الکل فراوان، لزبین‌های کافه‌نشین، استفاده از ویبراتور به عنوان سلاح سرد و پرتاب شدن دسته‌جمعی رقاص‌های یک شو از روی استیج به خاطر یک حرکت انتقام‌جویانه لو می‌رود. فیلم در نهایت می‌رسد به نسخه زنانه‌ای از دعوای رفاقتی، که بعد از آن همه‌شان به سلامتی آرمان‌های مشترک زنانه می‌نوشند.

این فیلم خیلی کم‌خرج‌تر، جمع‌وجورتر، پرحرف‌تر و شخصیت‌محورتر از فیلم‌های کمدی پرهزینه‌ای است که معمولاً همه ما دیده‌ایم یا تبلیغ‌شان را می‌بینیم. این موضوع اصلاً نقطه ضعف نیست؛ فیلم نسبت به آن‌ها خیلی واقعی‌تر و ملموس‌تر است و در کل کار سرگرم‌کننده و بامزه‌ای از آب درآمده. بهترین دیالوگ فیلم هم این بود: «دعوا نکنید، مچ دستم سندروم تونل کارپال گرفت!»