Zero Dark Thirty
مایا (Maya) یکی از ماموران سیآیای (CIA) است که اولین تجربهاش بازجویی از زندانیان پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به ایالات متحده است. او در ابتدا با اکراه در اعمال فشار شدید بر بازداشتشدگان شرکت میکند، اما معتقد است که حقیقت تنها از طریق چنین تاکتیکهایی به دست میآید. برای چندین سال، او تمام تمرکز خود را بر یافتن سرنخهایی برای کشف محل اختفای رهبر القاعده، اسامه بن لادن، میگذارد. سرانجام در سال ۲۰۱۱، به نظر میرسد که تلاشهای او به ثمر نشسته و تیمی از نیروهای ویژه نیروی دریایی آمریکا (Navy SEALs) برای کشتن یا دستگیری بن لادن اعزام میشوند. اما در این میان، تنها مایا است که اطمینان کامل دارد بن لادن دقیقاً در همان جایی است که او میگوید.
سال انتشار: 2012 کارگردان: Kathryn Bigelow ژانر: Drama، History، Thriller نویسندگان: Mark Boal امتیاز: 7.4نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
اینکه معمولاً فیلمها رو بعد از اکران سینمایی میبینم، همزمان هم نعمته و هم مصیبت. با اینکه عمداً دنبال اسپویلر نمیگردم (خب، میگردم، ولی دارم بهتر میشم!)، اما هنوز نقدها رو میخونم. بهترین نقدها دو تا چیز رو منتقل میکنن: ۱) نظر نویسنده درباره فیلم، و ۲) اطلاعات کافی برای اینکه خواننده بفهمه فارغ از نظر نویسنده، خودش از فیلم لذت میبره یا نه. این نقدها در کنار تعریف و تمجیدهای تقریباً همگانی از همه طرف، باعث شد فکر کنم عاشق این فیلم میشم و غرق در داستان پرتعلیق و دقیقِ شکار و ترور بن لادن خواهم شد. اما چقدر اشتباه میکردم.
فیلم خوب شروع میشه: روی صفحه سیاه، صدای ضبط شده (نمیدونم واقعی بود یا بازسازی شده) تماسهای تلفنی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ پخش میشه. بعد با مایا (جسیکا چستین) آشنا میشیم، یکی از ماموران سیآیای که وظیفهاش پیدا کردن مسئول اون حملاته. ما ۱۲ سال با مایا همراه میشیم و میبینیم چطور از یه بازجوی مصمم اما مردد، به زنی تبدیل میشه که تنها دلیل زندگیش پیدا کردن بن لادنه. فیلم مدت زیادی در حال ساخت بود و پایانش باید با عجله بازنویسی میشد تا حمله واقعی به مخفیگاه بن لادن رو پوشش بده. این اتفاق برای فیلم یه شانس بزرگ بود، چون اون ۳۰ دقیقه حمله نهایی، یه طوفان نفسگیر و شاهکاره که تیم سیل رو تا مخفیگاه مشهورترین تروریست تاریخ آمریکا دنبال میکنه.
متاسفانه، اون دو ساعتِ قبل از این اوج خیرهکننده، به طرز غیرقابلبخشش خستهکننده است؛ تقریباً هیچ شخصیتپردازی و نویسندگی خوبی نداره و بدترین ساختار ممکن رو برای روایت این داستان حماسی انتخاب کرده. چستین، که یکی از بهترین بازیگرهای نسل خودشه، بین بازیهای فوقالعاده (مثل صحنههایی که سعی میکنه رئیسهاش رو متقاعد کنه) و انتخابهای اشتباه در نوسانه. چستین ظرافت و زیبایی خاصی داره و گذاشتنش در نقش یه مامور فدرال تلخ و عصبی اصلاً جواب نمیده. بقیه بازیگرها هم بد نیستن، اما فیلمنامه (که الان بهش میرسم) عملاً کاری برای انجام دادن بهشون نمیده. حداقل نیروهای سیل وضعیت بهتری دارن و جوئل اجرتون و کریس پرت با همون دیالوگهای کوتاهشون تاثیر مثبتی میذارن.
و اما اون فیلمنامه! نوشته مارک بول (Mark Boal) که برای 'مهلکه' اسکار گرفته بود، اینجا یه فاجعه تمامعیاره. دیالوگها احمقانهست («بن لادن اونجاست و تو قراره اون رو برای من بکشی»)، شخصیتها تخت و بیروح و بیجذابیت هستن. و از همه بدتر، داستانی که باید به شدت رضایتبخش میبود (انتقام از هیولایی که ۳۰۰۰ آمریکایی بیگناه رو کشت) رو در حد یه دغدغه شخصیِ یه نفر که به خاطر مرگ چند تا همکارش انگیزه گرفته، پایین آورده. میفهمم که جستجوی بن لادن شامل ده سال کارهای اداری خستهکننده بوده، اما اصرار بیگلو (Bigelow) برای منتقل کردن این حس خستگی به بیننده، فرمول خوبی برای درام نیست.
یه جورایی این فیلم برعکس 'نجات سرباز رایان' است. 'رایان' فیلم خوبی نیست (فیلمنامهاش افتضاحه)، اما مهارت و نبوغ کارگردانی در اون سکانس افتتاحیه خیرهکننده، اون رو به یکی از بزرگترین صحنههای تاریخ سینما تبدیل میکنه. اینجا هم بیگلو نسخه خودش رو در انتهای فیلم اجرا میکنه که به همون اندازه جذاب و تکاندهنده است. فقط به خاطر همون یه سکانس، بیگلو لایق نامزدی اسکار بود. اما خارج از اون، تعریف و تمجید منتقدها برام کاملاً عجیبه. کل فیلم از درون پوسیده است، هدر دادن پوله و یکی از بهترین داستانهای واقعی دوران مدرن رو ضایع کرده. اگه میتونید، فقط نیم ساعت آخرش رو ببینید و اون دو ساعت دیگه رو صرف دیدن یه چیز بهتر کنید.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
یه فیلم کاملاً تخت و بیروح. داستان جالبه و این واقعیت که نشون میده آمریکا چطور از شکنجه استفاده کرده (که همه به جز بعضی از شهروندای خودشون از قبل میدونستن) نکته مثبتیه، اما فیلم چیز بیشتری برای ارائه نداره.
2014-05-18