The Last Son

tmdb28039023 (منتقد)

«آخرین پسر» وسترنیه که ادای تراژدی‌های یونان باستان رو درمیاره؛ پر از پیش‌گویی‌های خودسرانجام‌گر، زنای با محارم، فرزندکشی و پدرکشی. حتی به چند فصل تقسیم شده تا حالت اپیزودهای نمایش‌های یونانی رو تداعی کنه. به‌جای گروه همسرایان هم، نریشن و گویندگی داریم. گرگ جانسونِ فیلمنامه‌نویس و تیم ساتنِ کارگردان، ظاهر کار رو بلد بودن اما روحش رو نه! از بین تمام عناصر تراژدی‌های یونانی، چیزی که این فیلم شدیداً کم داره و بدون اون بقیه چیزها پشیز هم نمی‌ارزه، حس همدردی و شفقت (پاتوس) هست. کاراکترها اصلاً نمی‌تونن حس همدلی ایجاد کنن چون در حد همون کهن‌الگوهای سطحی باقی می‌مونن. هیتر گراهام نقش فاحشه‌ای با قلب مهربون و مغز پوک رو بازی می‌کنه (البته اینم بگم که کلاً همه کاراکترهای فیلم کم‌وبیش خنگن!). توماس جین ایفاگر نقش یک مرد سفیده که بزرگ‌شده‌دست سرخ‌پوست‌هاست، ولی فرق چندانی هم نمی‌کنه چون انگار خودشم خیلی به هیچ‌کدام از این دو گروه اهمیتی نمیده. ماشين گن كلی هم قیافه‌ش و بازی‌ش دقیقاً شبیه نسخه گرانج و ام‌تی‌ویِ اودیپ هست! بقیه هم همین‌طور... خلاصه دست رو هر چی بذاری اشتباهه. واقعاً حیفِ داوود گالگو (مدیر فیلمبرداری) و کیت آبرناتی (تدوین‌گر) که انقدر عالی تونستن ظاهر و فضای یک وسترن اصیل رو دربیارن، ولی حیف که این بصری‌های زیبا در خدمت یک فیلمنامه ادایی و من‌درآوردی قرار گرفته. (البته این جلوه‌های بصری شامل استفاده خیلی خوب از لوکیشن‌های طبیعی مونتاناست، و همچنین سکانسی از مرد در حال مرگی که آخرین نفسش در سرمای هوا دیده میشه—که ممکنه ادای دینی به صحنه‌ای مشابه در فیلم ناقوس‌های نیمه‌شب باشه).