(A)sexual

punkcarrot (منتقد)

یعنی واقعاً این مستند سال ۲۰۱۱ ساخته شده و هنوز توش سراغ «متخصصانی» رفتن که از اینکه آدم‌های اِیس (بی‌جنس‌گرا) بیماری روانی ندارن تعجب می‌کنن؟! واقعاً که. مثلاً لوری بروتو از دانشگاه (!) بریتیش کلمبیا رو داریم که مثل موش آزمایشگاهی با این بچه‌ها رفتار می‌کنه، یا دن سویج (که با وجود فعال LGBT بودن، کمترین درکی از مفهوم غرور یا بی‌جنس‌گرایی نداره) و یه مشت آدم دیگه که در تمام این ۷۵ دقیقه مدام نادانی خودشون رو جار می‌زنن. در کل، به نظرم حیف شد که این مستند بیشتر روی فعالیت‌های دیوید و شبکه AVEN، یا روند آهسته پذیرش بی‌جنس‌گراها توی جامعه دگرباشان تمرکز نکرد و تریبون بیشتری به خود این افراد نداد. درسته که خیلی گذرا اشاره می‌کنه افراد ایس هم می‌تونن گرایش‌های عاطفی دگرجنس‌گرا، همجنس‌گرا و... داشته باشن، اما کلی اطلاعات حیاتی رو جا انداخته. با اینکه چند دقیقه اولش امیدوارکننده شروع شد، ولی تهش نفهمیدم دقیقاً مخاطب هدف این فیلم کیه. «...تنها خواسته‌شون اینه که کسی کاری به کارشون نداشته باشه.» این بهترین جمله مستند بود؛ حسی که واقعاً خودم هم بعد دیدن این فیلم کاملاً درکش کردم.