The New Boy

CinemaSerf (منتقد)

در پس‌زمینه‌ی استودیوی استرالیای سفیدپوست و به‌ شدت استعمارزده، ما به طور نسبتاً خشنی با پسری جوان، بلوند و بومی (با بازی اِسوان رید) آشنا می‌شویم که با خوردن بوم‌مرنگ بیهوش شده و به هوش می‌آید تا ببیند تحت مراقبت «خواهر آیلین» (کیت بلانشت) و «خواهر مام» (دبورا میل‌من) در یک یتیم‌خانه‌ی دورافتاده قرار دارد. او کاملاً مذهبی است و پسر خیلی با طبیعت جور است - هر دو آدم‌های باایمانی هستند، اما از یک جنس نیستند. ورود یک صلیب چوبی بزرگ برای بالای صومعه‌شان، به نظر می‌رسد تمرکز هر دوی آن‌ها را روی داستانی نسبتاً خشک و ساده‌لوحانه از معنویت معطوف می‌کند. رید بازی خوبی ارائه می‌دهد. نوعی خودجوشی و طبیعی بودن در اجرای او وجود دارد، اما بلانشت تقریباً در تمام بخش‌های دیگر زیاده‌روی می‌کند. او این نوع نقش‌ها را خوب در می‌آورد - موهای تراشیده، چشم‌های شیدا، شخصیت‌پردازی کمی عجیب‌وغریب - اما در اینجا داستان به اندازه کافی وجود ندارد که او (یا ما) بتوانیم دندان روی جگر بگذاریم و با آن ارتباط برقرار کنیم. حس کردم چیزی شبیه به داستان‌های «الیور تویست» در وجود این پسر هست. بلوند؟ فرستاده شده به جایی دیگر؟ آیا هویت مخفی داشت؟ البته داستان این نیست - و وقتی او در پایان متحمل بدبیاری شخصی خودش می‌شود، احساس بسیار شدیدی از بیزاری نسبت به «آیلین» و کلیسای پر از خرافاتش پیدا کردم. منصفانه بخواهیم بگوییم، این فیلمی نیست که واکنشی برنیانگیزد - اما با دیالوگ‌های کم و پرداخت کم‌رنگ شخصیت‌ها، در واقع چیز زیادی بیشتر از یک بستر خوش‌رنگ‌ولعاب برای خودنمایی بلانشت و نمایش پسری که با آینده‌ای گیج‌کننده روبه‌روست، نیست.