Kill Code

misubisu (منتقد)

**امتیاز: ۳ از ۱۰؛ یک فیلم فرساینده و دیستوپایی بدون هیچ نقطه قوت واقعی** ظاهراً در آینده، تنها چیزی که از یک جامعه غرق در جرم و جنایت خطرناک‌تر است، نشستن و تماشای فیلمی درباره آن است. «کد کشتار» یک فیلم اکشن دیستوپایی است که ظاهر یک فیلم سایبرپانکِ نسبتاً خوب را دارد، اما روحِ فیلم‌نامه‌اش انگار طی استراحت بین خوردن یک فنجان قهوه نوشته شده است. این فیلمی است که در آن آدم‌بدهایش دستکش‌های مرگبارِ باکلاس پوشیده‌اند، شرکت‌های بزرگ به شکل خنده‌داری شرور هستند و داستانش... خب، به هر حال تمام تلاشش را می‌کند!

**این ۳ امتیاز برای چیست؟**
ارزش‌های تولیدی فیلم خیلی هم بد نیست. ظاهر بصری فیلم شیک است و آینده‌ای تاریک و نئونی را به تصویر می‌کشد که از همان فریم اول حس خطر را منتقل می‌کند. جلوه‌های ویژه کامپیوتری، به‌ویژه ساعت‌های حاوی «نانوویروس مرگبار» و دستکش‌های سلاح‌گونه، با پرداخت و جلای خوبی اجرا شده‌اند. کاملاً مشخص است که بودجه صرف ساختن یک دنیای خاص شده و از این نظر، فیلم کارش را انجام می‌دهد.

**جایی که همه‌چیز از هم می‌پاشد**
مشکل اینجاست که وقتی دنیاسازی فیلم تمام می‌شود، دیگر هیچ چیز برای اهمیت دادن باقی نمی‌ماند. داستان کاملاً کلیشه‌ای است: یک سیستم زندان شرکتی که مجرمان را آزاد می‌کند تا برای آزادی یکدیگر را بکشند. این را قبلاً هم دیده‌اید. بازی‌ها اصلا شبیه بازیگری نیستند؛ انگار فقط چند نفر دارند خطوط دیالوگ‌شان را بدون هیچ احساسی ادا می‌کنند. قشنگ می‌شود حس کرد که بازیگران دارند رفع تکلیف می‌کنند و همان‌قدر نسبت به دنیای فیلم بی‌حوصله‌اند که ما.

**هاروی کایتل، چه بر سرت آمده؟**
هاروی کایتل (Harvey Keitel) حتماً خیلی درمانده بوده که این نقش را پذیرفته است! این بازیگری است که در کارنامه‌اش آثار افسانه‌ای مثل «سگ‌های انباری» (Reservoir Dogs)، «پیانو» (The Piano) و «خیابان‌های پایین‌شهر» (Mean Streets) دیده می‌شود، اما اینجا در فیلم «کد کشتار» تنزل پیدا کرده تا مثل کسی که میزبان عجیب‌ترین تد تاک (TED Talk) جهان است، درباره نانوتکنولوژی ور بزند. حتی بازی خود او هم بی‌روح است. این مشکل حتماً زیر سر کارگردانی است، چون بقیه بازیگران از جمله تایریس گیبسون (Tyrese Gibson) هم به همان اندازه بی‌حالت هستند.

**نتیجه‌گیری**
من فقط توانستم ۴۵ دقیقه اول فیلم را تحمل کنم و بعد مجبور شدم بی‌خیالش شوم. این فیلمی است که با یک لایه براق جلو می‌رود، اما وقتی آن را کنار بزنی، هسته پوسیده فیلم‌نامه خودش را نشان می‌دهد. این اثبات دیگری است بر این حقیقت که یک دنیای سه‌بعدی نمی‌تواند نجات‌دهنده یک داستان دوبعدی باشد.

**ببینید اگر:** از آن دسته طرفداران دوآتشه هاروی کایتل هستید که باید همه‌چیزِ او را ببینید و مشکلی با کمی عذاب کشیدن ندارید.

**رد کنید اگر:** برای فیلم‌نامه‌های جذاب و درگیرکننده ارزش قائلید، به دنبال ارتباط عاطفی واقعی هستید، یا صرفاً می‌خواهید از تماشای فیلمی که به نظر می‌رسد یک فرصت ازدست‌رفته برای همه عواملش بوده، خودداری کنید.