LOVE LIFE

CinemaSerf (منتقد)

کسی دیگری هم یاد بازی «اتلو» (صفحه‌بازی - نه اون بنده خدایی که توی دهنت دشمن می‌تراشه تا مغزتو بدزده!) می‌افته؟ من عاشقش بودم... به هر حال، «تائه‌کو» (فومینو کیمورا) با شوهر دومش «جیرو» (کنتو ناگایاما) زندگی می‌کنه که با خوشرویی، پسر پرانرژی و کوچیکش «کیتا» (تتا شیمادا) رو که همیشه مشغول این بازیه، به فرزند خواندگی قبول کرده. راستش اون یه قهرمان و عضوی از یه گروه آنلاینه که تو این کار ترکانده‌ان. تولدشه و خیلی هیجان‌زده‌ست. مامان عاشق وان حمامه ولی اغلب یادش میره بعدش آبشو خالی کنه... حادثه‌ای رخ میده که باعث میشه شوهر سابقش «پاکu» (با بازی اتومو سونادا که واقعاً صحنه رو از آن خودش می‌کنه) دوباره به زندگی‌شون برگرده. اون یه مرد بی‌خانمان و ناشنواست و از اونجا که هردو برای شهرداری کار می‌کنن، «جیرو» پیشنهاد میده که - البته نه کاملاً از سر نوع‌دوستی - تائه‌کو سعی کنه براش یه سرپناه پیدا کنه. حضور ادامه‌دار او همه‌چیز رو زیر ذره‌بین میبره تا تصمیمات گرفته‌شده و تصمیمات پیش‌رو رو نه تنها برای این سه نفرِ مستقیماً درگیر، بلکه برای پدربزرگ و مادربزرگی که دلشون نوه خودشونو می‌خواست و برای آدم‌های گذشته‌ی هر دو نفر ارزیابی کنه. فیلم به احساسات قابل پیش‌بینیِ عذاب وجدان و شکنجه‌ی روحی می‌پردازه، اما موفق میشه تو احساسات‌گرایی غرق نشه و ما رو هم خیلی افسرده‌وار وارد سناریویی که پر از غصه و «چی میشد اگرهاست» نکنه. تماشای شیمادا کوچولو در ابتدا لذت‌بخشه و وقتی بزرگترها با وضعیتشون کنار میآن، یه شیمی مشخص بینشون شکل می‌گیره. شاید فیلم کمی طولانی به نظر برسه، اما به نظرم کوجی فوکادا ریتم رو خوب تنظیم کرده و به شخصیت‌ها اجازه داده به شکلی طبیعی تکامل پیدا کنن و این اثر رو به داستانی خانوادگی، لذت‌بخش، تأثیرگذار و گاهی با طنز سیاه تبدیل کنه.