Prêt-à-jeter
روزگاری... کالاها طوری ساخته می‌شدند که دوام بیاورند. اما در اوایل دهه ۱۹۲۰، گروهی از بازرگانان به این تئوری رسیدند: «محصولی که خراب نشود، تراژدی دنیای تجارت است» (۱۹۲۸). بدین ترتیب مفهوم «کهنگی برنامه‌ریزی‌شده» متولد شد. مدتی بعد، اولین کارتل جهانی رسماً تشکیل شد تا طول عمر لامپ‌های رشته‌ای را کاهش دهد؛ نمادی از نوآوری و ایده‌های جدید که به اولین قربانی رسمی کهنگی برنامه‌ریزی‌شده تبدیل شد. در طول دهه ۱۹۵۰ و با پیدایش جامعه مصرف‌گرا، این مفهوم ابعاد تازه‌ای به خود گرفت، همان‌طور که بروکس استیونز، طراح برجسته توضیح داد: «کهنگی برنامه‌ریزی‌شده یعنی اشتیاق به داشتن چیزی کمی جدیدتر، کمی بهتر و کمی زودتر از حد نیاز...». جامعه مبتنی بر رشد رونق گرفت، همه همه‌چیز داشتند و زباله‌ها روی هم انباشته می‌شدند (ترجیحاً دور از چشم و در زباله‌دانی‌های غیرقانونی جهان سوم) - تا اینکه مصرف‌کنندگان دست به شورش زدند... آیا جامعه رشد‌محور امروزی می‌تواند بدون کهنگی برنامه‌ریزی‌شده دوام بیاورد؟ آیا لامپ دائمی هرگز وجود داشته است؟ چگونه یک تراشه کوچک می‌تواند یک محصول را «از کار بیندازد»؟ چگونه دو هنرمند نیویورکی موفق شدند عمر میلیون‌ها آی‌پد را افزایش دهند؟ آیا خودِ مفهوم «کهنگی برنامه‌ریزی‌شده» در حال کهنه شدن است؟
سال انتشار: 2010 کارگردان: Cosima Dannoritzer ژانر: Documentary نویسندگان: Cosima Dannoritzer امتیاز: 8.0