Pan Am

Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

یه سریال با کانسپت نوستالژیک و سطح بالا که متاسفانه چون از شبکه‌های سراسری پخش شد و نه شبکه‌های کابلی مثل HBO یا Showtime، شکست خورد و کنسل شد. «پن ام» کلی خط داستانی خوب، شخصیت‌های جذاب و جلوه‌های بصری عالی داشت. این سریال ده سال بعد از واقعه ۱۱ سپتامبر پخش شد (زمانی که نگاه مردم به پرواز کلاً عوض شده بود) و واقعاً دیدن دوران طلایی سفرهای هوایی لذت‌بخش بود. سریالی که می‌تونست ۵-۶ فصل ادامه داشته باشه، به خاطر محدودیت‌های شبکه‌های تلویزیونی اون زمان از پا دراومد. خیلی از انتقادهایی که به سریال دارم به خاطر همون محافظه‌کاری‌هاست؛ مثلاً توی دهه ۶۰ سیگار کشیدن همه جا عادی بود ولی اینجا هیچ‌کس سیگار نمی‌کشه. نه اینکه بخوام حتماً سیگار ببینم، ولی نبودنش توی اون فضا خیلی تو ذوق می‌زنه. سریال «مد من» (Mad Men) که همزمان پخش می‌شد، این واقعیت‌ها رو خیلی خوب نشون می‌داد ولی «پن ام» اسیر سانسورهای شبکه بود. خیلی از داستان‌ها و شخصیت‌ها هم به خاطر سلیقه مخاطب عام اون زمان، سطحی موندن. با این حال، سریال توی خیلی زمینه‌ها عالیه، مخصوصاً نشون دادن قدرت زن‌ها و تمرکز روی مهمانداران به عنوان محور اصلی داستان. البته هر چی به آخر فصل نزدیک می‌شیم، این جذابیت کمتر می‌شه و داستان‌های عاشقانه جایگزین می‌شن. بخش مورد علاقه من شخصیت «کیت کامرون» (با بازی کلی گارنر) بود که جاسوس سیا (CIA) بود. ایده فوق‌العاده‌ای بود ولی باز هم به خاطر محدودیت‌های شبکه، نتونستن اون فضای تاریک و خطرناک جاسوسی جنگ سرد رو درست دربیارن. تیم بازیگری هم عالی بود، مخصوصاً کریستینا ریچی و البته مارگو رابی که اینجا اولین نقش بزرگش رو بازی کرد. کاش این سریال دست یه شبکه کابلی بود تا واقعاً می‌درخشید. مثل یه خواننده بااستعداد که گروه موسیقی نداره. من هر چند سال یک‌بار این سریال رو دوباره می‌بینم، معمولاً هم بعد از دیدن سریال Studio 60 on the Sunset Strip که حس می‌کنم هم‌روح هستن. هر دو سریال اگه توی دوران استریمینگ یا شبکه‌هایی مثل HBO بودن، قطعاً موفق می‌شدن. حیف که زود کنسل شد، ولی هنوز هم ارزش دیدن داره.