Earth Mama
داستانی صمیمانه و ملموس از بلوغ و رشد یک مادر مجرد و باردار که در مسیر تعیین سرنوشت خانواده‌اش، به آغوش جامعه و اطرافیانش در منطقه خلیج (Bay Area) پناه می‌برد.
سال انتشار: 2023 کارگردان: Savanah Leaf ژانر: Drama نویسندگان: Savanah Leaf امتیاز: 6.6نقدها و نظرات
Brent Marchant (منتقد)
این از اون فیلم‌هاییه که حسابی آدم رو بلاتکلیف میذاره. قطعاً یه ویترین عالی برای ساوانا لیف (Savanah Leaf)، نویسنده و کارگردان فیلمه که سلیقه هنری فوق‌العاده‌اش توی اولین تجربه کارگردانی بلندش کاملاً به چشم میاد. همین رو میشه درباره تیا نومور (Tia Nomore)، بازیگر نقش اول هم گفت که توی اولین حضور سینمایی‌اش یه بازی واقعاً تاثیرگذار ارائه داده. متاسفانه، بستری که این استعدادها توش به کار گرفته شدن می‌تونست خیلی بهتر از اینا باشه. داستانِ درگیری‌های اداری و بوروکراتیک یه مادر مجرد در حال بهبودی که سومین بچه‌اش رو بارداره (و دو تای اولی تو بهزیستی هستن)، واقعاً تلاش می‌کنه حس همدلی مخاطب رو نسبت به شرایط سختی که می‌گذرونه جلب کنه. اما همزمان، داستان سوالات زیادی رو درباره مسئولیت‌پذیری (یا همون بی‌مسئولیتی) مطرح می‌کنه؛ تصویری واقع‌گرایانه از شرایطی که اغلب توی این سناریوها وجود داره، اما با این حال، تلاش فیلم برای رسیدن به اون هدف همدلی رو خراب می‌کنه و بیننده رو (مثل خود من) سردرگم می‌کنه که واقعاً باید چه حسی داشته باشه. به این‌ها یه روایت نسبتاً ضعیف و کش‌آمده رو هم اضافه کنید که انگار فقط برای پر کردن زمان فیلم کش داده شده؛ در نهایت با اثری روبرو میشیم که با وجود تلاش‌های تیم بازیگری خوب و فیلمبرداری جذابش، نمی‌تونه به هدفش برسه. فارغ از جوایز هیئت ملی بازبینی فیلم و نامزدی‌های جایزه ایندیپندنت اسپریت، «لیف» و «نومور» واقعاً لایق فیلمنامه بهتری بودن تا بتونن توانایی‌هاشون رو به مخاطب نشون بدن. ولی متاسفانه این فیلم اون اثری نیست که باید می‌بود.
2023-12-19CinemaSerf (منتقد)
تیا نومور اینجا بازی خیلی قوی‌ای ارائه میده، توی درامی که در غیر این صورت درباره شخصیت «جیا» کاملاً معمولی و متوسطه. جیا زنیه که توی سانفرانسیسکو منتظر تولد سومین بچه‌اشه، در حالی که دو تای قبلیش الان تحت سرپرستی بهزیستی هستن و به نظر می‌رسه خودش هم فکر می‌کنه این یکی بچه هم قراره به فرزندی سپرده بشه. ما هیچ ایده‌ای نداریم که پدر بچه کجاست — در واقع، مردها اصلاً حضور پررنگی توی این فیلم ندارن — برای همین از همون اول سریع غرق در حس انزوا و تنهایی اون میشیم. این یه تنهاییِ پر از ناله و زاری و مظلوم‌نمایی نیست؛ بیشتر شبیه به اینه که اون متوجه شده دلش می‌خواد تنها باشه، تنهایی بهتر گلیمش رو از آب بیرون می‌کشه و وقتی تنها باشه کسی ناامیدش نمی‌کنه. حالا خط اصلی داستان سعی می‌کنه با این دیدگاه مقابله کنه و بهش نشون بده که آدم‌های زیادی توی جامعه و اطرافش هستن که می‌تونن بهش کمک کنن، باهاش همراه بشن و اونو بپذیرن. فیلمبرداری کار قشنگه و دوربین به ما این امکان رو میده که نگاهی صمیمی به زندگی این زن آشفته داشته باشیم، اما داستان واقعاً چیز جدیدی برای گفتن نداره. فیلمنامه خیلی واضح روی سختی‌های بچه‌دار شدن در حین وابستگی به سیستم حمایتی دولتیِ ضعیف دست میذاره، بدون اینکه به مسئولیت‌های اجتماعی و رفتاری خودِ این زن در قبال خودش و بچه متولد نشده‌اش بپردازه. در واقع، اون خیلی وقت‌ها به عنوان یه شخصیت نسبتاً خودخواه و حتی بچه‌گانه به تصویر کشیده میشه که براش فرقی نداره توی پارک راه بره و از مادرهای دیگه پوشک دزدی کنه! فیلم لحظات تاثیرگذاری داره و ظاهرش هم خوبه — اما برای من خیلی ساده‌انگارانه و یک‌طرفه بود. با این حال، انتظار دارم در آینده کارهای بیشتری از تیا نومور ببینم.
2024-01-06