Die Theorie von Allem

CinemaSerf (منتقد)

«یوهانس» (Jan Bülow) فیزیکدان جوان و جویای نام، به همراه استاد راهنمایش «اشتراتن» (Hanns Zischler) عازم کنفرانسی در سوئیس است؛ در حالی که می‌داند تفکرات نسبتاً رادیکال‌اش باعث نارضایتی پروفسور شده است، کسی که ترجیح می‌دهد او از نظریه‌های جاافتاده‌تر پیروی کند. در واقع، فضای بین آن‌ها به شدت متشنج است تا اینکه در قطار با «بلومبرگ» (Gottfried Breitfuss) برخورد می‌کنند. او سابقه چندان دوستانه‌ای با «اشتراتن» ندارد، اما سفرشان را با هم ادامه می‌دهند و به این جوان قول داده می‌شود برای به سرانجام رساندن پایان‌نامه‌اش هر کمکی که نیاز داشته باشد دریافت کند. به محض ورود، «یوهانس» گرفتار یکی از طوفان‌های همیشگی هتل کوهستانی می‌شود و به کلیسایی پناه می‌برد. لحظاتی بعد، «کارین» (Olivia Ross) نیز همین کار را می‌کند. او بلافاصله شیفته‌اش می‌شود اما کارین آنقدر نمی‌ماند که حتی نام‌شان را با هم مبادله کنند. خوشبختانه برای او، اتفاقی کارین پیانو‌نواز بار جاز همان هتل است و شاید بالاخره دیداری میسر شود! همزمان با ورودشان، او حس می‌کند که حالش به طرز عجیبی نامتعادل است. احساس دژاوو (آشناپنداری) مدام به سراغش می‌آید انگار که قبلاً جایی او را دیده است. رفتارهای کارین بین حالت دور و (بسیار) صمیمی در نوسان است، چیزی که یوهانس واقعاً نمی‌تواند درک کند. همچنین، به نظر می‌رسد خطوط زمانی او جابجا می‌شوند و وقتی «بلومبرگ» مهربان دچار حادثه تراژدی می‌شود، سردرگمی او ابعاد کاملاً جدیدی پیدا می‌کند؟ اینجا چه خبر است؟ انگار کوه رازهای خودش را دارد! آیا همه‌چیز زیر سر شراب زیاد است؟ یا ماجرای شوم‌تری در جریان است؟ ذهن او منطقی و علمی است؛ کاملاً برای مسائل ماورایی یا خرافاتی ناآماده است، پس وقتی پلیس سراغش می‌آید و درباره «کارین» مرموز سوال می‌پرسد، او چه برداشتی باید از این ماجرا داشته باشد؟ داستان رگه‌های بسیار جذابی دارد که تلاش می‌کند حقایق را با مسائل غیرقابل‌توضیح درهم بیامیزد و مناظر برفی، شخصیت‌پردازی سرد «اشتراتن» و ارائه سیاه و سفید، عناصر دلهره‌آوری را اضافه می‌کنند که حس «می‌دانیم چیزی کم است، اما نمی‌دانیم چیست و شاید هرگز هم نفهمیم» را به خوبی منتقل می‌کند. متأسفانه، بولو (Bülow) به اندازه کافی قوی نیست که بار فیلم را به دوش بکشد و داستان آزاردهنده تکه‌تکه شده‌اش مدام این شاخه و آن شاخه می‌شود تا فرصتی برای درک عمیق آن پیدا نکنیم. مطمئناً فیلم عجیب، غیرقابل پیش‌بینی است و از ما می‌خواهد در چند سطح فکری مختلف فکر کنیم، اما من احساس کردم قلاب‌های کافی به من نداد تا از کوه بالا بروم و مدام به نقطه اول سقوط می‌کردم. فیلم از نظر بصری زیباست و به ما یادآوری می‌کند که شاید علم همه پاسخ‌ها را نداشته باشد، اما من با حس سردرگمی سالن را ترک کردم.