Amanda

CinemaSerf (منتقد)

"آماندا" (با بازی بندتا پورکارولی) دختری بیست و چندساله و لوس است که هیچ دوستی ندارد و زندگی نسبتاً منزوی‌اش را بدون هیچ همنشینی به جز خانواده درجه یک‌اش – که اتفاقاً خیلی هم در هم ریخته و ناکارآمد است – می‌گذراند. "سوفیا" (مونیکا ناپو) مادر اوست و پیشنهاد می‌کند که به دیدن "ربکا" (گالاتیا بلوجی) برود؛ دخترِ به همان اندازه تنهایِ دوستش "ویولا" (جوانا متسوجورنو)، دختری که به ندرت اتاقش را در آن خانه‌ی بتنیِ نسبتاً زشت و قلعه‌مانند ترک می‌کند. پس از کمی کش‌وقوس و گارد گرفتن در برابر هم، این دو به مرور دوباره ارتباطشان را از سر می‌گیرند (آن‌ها در کودکی دوست بوده‌اند)، اما مدام این حس به آدم دست می‌دهد که یک خرابکاری یا ناراحتی همیشه در کمین است؛ برای هر کدام از آن‌ها. این فیلم با آن حال و هوای خاص و عجیب‌وغریبش واقعاً لذت‌بخش است؛ با دو بازی عالی از دخترها و یک سکانس وان حمام با حضور "سوفیا" که توجه‌ها را به خودش جلب می‌کند. فیلم خنده‌دار است و به جای خنده‌های بلند، بیشتر از طنز موقعیت و نگاه به جزئیات بهره می‌برد. چند خط داستانی فرعی هم وجود دارد – مثل یک پسردوست و یک اسب – تا هر از گاهی فضا را کمی سبک‌تر کند و اجازه دهد رابطه بین دخترها و البته آن شخصیت مرموز یعنی "آن" را بهتر هضم کنیم. فیلم واقعاً شروع و پایان مشخصی ندارد، بیشتر انگار فقط بخش میانی ماجرا را به ما نشان می‌دهد و این فرمول جواب می‌دهد چون مطمئن نیستم این دخترها واقعاً پیشرفت زیادی کرده باشند. فیلم نیازی به پرده سینما ندارد، روی تلویزیون هم کاملاً جواب می‌دهد، پس حتماً امتحانش کنید.