Look into My Eyes

Brent Marchant (منتقد)

توانایی‌های ماورایی و مدیوم بودن، سوژه‌ایه که همیشه خیلیا از ما رو مجذوب و در عین حال گیج کرده. در عین حال موضوعیه که خیلی وقتا اشتباه فهمیده شده و کلی پیش‌داوری غلط و ناآگاهانه پشتشه که واقعاً به یه شفاف‌سازی جدی نیاز داره. با این حال، بعیده کسایی که دنبال دید عمیق یا نکته تازه‌ای در این باره هستن، از مستند لانا ویلسون با دست پر برگردن. این فیلم سراغ هفت تا مدیوم حرفه‌ای در نیویورک رفته و زندگی‌شون رو از طریق گفتگو با خودشون و تصاویر جلساتشون با مراجعین به تصویر می‌کشه. ولی متأسفانه این اثر بیش از حد طولانیه و بدجوری به یه تدوین مجدد و کوتاه شدن نیاز داشت.

هر چی فیلم جلوتر می‌ره، بخش زیادی از محتوا تکراری و خسته‌کننده می‌شه و دوربین مدام روی چیزهای اشتباه زوم می‌کنه. مثلاً خیلی از جلسات با مراجعین، درست همون لحظه‌ای که داره جالب و عمیق می‌شه یهو قطع می‌شن! مصاحبه با خود واسطه‌های روحی هم فقط وقتایی جون می‌گیره که وارد مباحث فلسفی درباره ماهیت این پدیده می‌شن (مخصوصاً وقتی توضیح می‌دن چطور از مسیر هنر، درمان و پذیرش خود به این کار کشیده شدن)؛ اما حیف که از این بحث‌های جذاب متافیزیکی خیلی کم توی فیلم می‌بینیم. از طرفی یه دورهمیِ پتانسیل‌دار بین هر هفت تا مدیوم وجود داره که متأسفانه خیلی سرسری ازش رد می‌شن و اونم دقیقاً وقتی جذاب می‌شه، قیچی می‌خوره.

به جای اینکه به بخش‌های خوب فیلم بها داده بشه، مخاطب مونده و کلی سکوت طولانی و الکی، توضیحات بی‌مورد درباره روزمرگی‌های این افراد و پرداختن بیش از حد به موضوعات تکراری جلسات (به‌خصوص قضیه ارتباط با حیوانات که با اینکه اولش جالبه ولی بیش از حد کش اومده). مستند «به چشمانم نگاه کن» می‌تونست یه واکاوی واقعاً افشاگرانه و عمیق از این موضوع باشه، ولی کارگردان این فرصت طلایی رو از دست داده. به جای یه نگاه درست و درمون به سوژه‌ای که می‌تونست برای خیلی‌ها تأثیرگذار و ارزشمند باشه، بیننده با یه فیلم سردرگم و بی‌هدف طرفه؛ موضوعی که حقیقتاً لیاقت پرداخت خیلی بهتری از این رو داشت.