Magic Mike
مایک لین (Mike Lane) مردی سی ساله است که در تامپا، فلوریدا زندگی میکند. او روزها به عنوان سقفساز کار میکند، در حالی که شبها، در نقش مایک جادویی (Magic Mike)، ستاره اصلی گروه رقصندگان مرد «کینگز آو تامپا» است. او مخفیانه میخواهد این کار را ترک کند تا کسبوکار نجاری خود را راهاندازی کند، اما با وجود پسانداز قابل توجه، اعتبار بانکیاش مانع از دریافت وام میشود. یک شب، آدام (Adam)، همکار نوجوان مایک، او را تا باشگاه دنبال میکند و وقتی یکی از رقصندهها نمیتواند روی صحنه برود، آدام متقاعد میشود که رقص برهنه انجام دهد و به موفقیت بزرگی دست مییابد. با این حال، موفقیت به سرش میزند و اقدامات احمقانه او نه تنها رابطه خواهرش بروک (Brooke) با مایک را به خطر میاندازد، بلکه جاهطلبیهای خود مایک را نیز تهدید میکند.
سال انتشار: 2012 کارگردان: Steven Soderbergh ژانر: Comedy، Drama، Music نویسندگان: Reid Carolin امتیاز: 6.1نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این فیلم یه جورایی شبیه سخنرانیهای سیاسیه. کلی وعده میده ولی به ندرت بهشون عمل میکنه. چنینگ تیتوم (Channing Tatum) همون رقصنده برهنه مردیه که اسم فیلم ازش گرفته شده و کار سقفسازیاش رو با رقصهای تحریکآمیز و سرگرمکننده با گروهش «کینگز آو تامپا» در باشگاه «دالاس» (متیو مککانهی - Matthew McConaughey) تکمیل میکنه. در همین حین، «آدام» (الکس پتیفر - Alex Pettyfer) بدشانسی میاره و چون خوشقیافه و مشتاقه، «مایک» اونو وارد کار میکنه تا هنرش رو به انبوه زنانی که دنبال خوشگذرونی هستن نشون بده! معلوم میشه که ازش خوششون میاد و آدام سریع پول خوبی درمیاره و امیدوار میشه که به مربیاش کمک کنه تا باشگاه خودشون رو داشته باشن. اما اون عاقلترین آدم نیست و ترکیبی از پول راحت و مواد مخدر آسون، خیلی زود شروع میکنه به به خطر انداختن هر چیزی که همه برای به دست آوردنش تلاش کردن.
انصافاً تیتوم (Tatum) واقعاً برای شخصیتپردازیاش تلاش میکنه و با اشتیاق وارد نقش میشه. مککانهی هم نسبتاً قانعکنندهست. این پتیفر (Pettyfer) هست که فیلم رو خراب میکنه. مرد خوشتیپیه، اما بیشتر با بدنش بازی میکنه تا با روحش. کاریزمای یه چای کیسهای خیس رو داره.
اجراهای رقص به اندازه کافی خوبن، اما استیون سودربرگ (Steven Soderbergh) انگار شجاعت لازم رو برای ارائه کامل ماجرا نداره. برای فیلمی که ظاهراً در مورد جنسیسازی بدن مرده، ما برهنگی زنانه خیلی بیشتری میبینیم و به نظرم این کار هدف فیلم رو شکست میده. منظورم این نیست که باید همه جا آلتهای آویزان میدیدیم، اما برای تعریف داستانی در مورد استثمار جنسی - هم جنبههای خوب و هم بدش، خب - به چیزی طبیعیتر نیاز داری. اگه فکر کردن بهش چشمت رو اشکآلود نمیکنه، پس بله - نیاز به برشهای استراتژیک کمتری داره!
شوخیهایی که وجود داره همگی کمی کلیشهای هستن و وقتی فیلم وارد قلمرو ملودرام «دوستت دارم برادر!» میشه، به سادگی از نفس میافته. حیف، پتانسیل داشت، اما در نهایت فقط یه نسخه پر زرق و برقتر اما ضعیفتر از «فول مونتی» (Full Monty) سال ۱۹۹۷ هست که خیلی اصیلتر بود.