خانه دوشیزه پرگرین برای بچههای عجیب
وقتی جیکوب (آسا باترفیلد) سرنخهایی از یک معمای پیچیده پیدا میکند که دنیاها و زمانهای مختلفی را در بر میگیرد، به مکانی جادویی به نام «خانه خانم پرگرین برای کودکان خاص» میرسد. اما با آشنایی بیشتر او با ساکنان این خانه و پی بردن به قدرتهای ویژه آنها و دشمنان سرسختشان، معما و خطر عمیقتر میشود. در نهایت، جیکوب متوجه میشود که تنها «ویژگی خاص» خودش است که میتواند دوستان جدیدش را نجات دهد.
سال انتشار: 2016 کارگردان: Tim Burton ژانر: Adventure، Drama، Family نویسندگان: Ransom Riggs، Jane Goldman امتیاز: 6.7نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم «خانه خانم پرگرین» میتونست یکم «خاصتر» باشه. میفهمم که شخصیت اصلی قراره دروازه ورود ما به این دنیای فانتزی باشه، اما یک کاراکتر میتونه ملموس باشه بدون اینکه تا این حد حوصلهسربر بشه. فیلم بدی نیست، اما قطعاً اون اثری نیست که تیم برتون رو دوباره به اوج برگردونه. اوا گرین فوقالعادهست اما از پتانسیلش کم استفاده شده، ساموئل ال. جکسون هم به زور میتونه با اون دندونهای مصنوعی حرف بزنه. طراحی موجودات عالیه اما با جلوههای ویژه کامپیوتری (CGI) خیلی ضعیفی اجرا شده. یکم استاپموشن برای جبران این قضیه وجود داره، اما باز هم اونقدری که باید ازش استفاده نشده. در واقع این توصیف کل فیلمه؛ «خانه خانم پرگرین» مدام به فیلم فوقالعادهای که در دلش نهفته اشاره میکنه، اما چیزی که در نهایت تحویل میگیریم یه آشفتگی با ریتم نامناسبه. لحظات واقعاً جذاب شخصیتها هم به محض اینکه شکل میگیرن، فدای کلیشههای «خیر در برابر شر» میشن که میلیونها بار دیدیم.
نمره نهایی: ۲.۵ از ۵ - کلی نکته جذاب داشت، اما در کل خوب از آب درنیومده بود.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
خب، قطعاً کسی نمیتونه تیم برتون رو متهم کنه که از سبک فیلمسازی عجیب و غریب و منحصربهفرد خودش فاصله گرفته. شاید بهترین ویژگی برتون در سینمای خاص خودش، حفظ وفادارانه اون حس غرابت در روایتهای پراکنده و غیرمتعارفش باشه. همیشه این درک وجود داشته که برتون با اشتیاق، ویژگیهای فانتزی و شخصیتپردازیهای کج و معوجش رو در آغوش میگیره. طبیعتاً برتونِ عجیبپسند، جذب پروژه دیگهای میشه که دقیقاً توی همون مسیر تخیلات غریبش قرار داره. بنابراین، در فیلم «خانه خانم پرگرین برای کودکان خاص»، این کارگردانِ دمدمیمزاج و مشهور، طبق معمول یک نمایش دلپذیر، مکابر (مرگبار) و عجیب رو ارائه میده که قطعاً برای سلیقه تاریکِ بچهها جذاب خواهد بود.
این فیلم اقتباسی سینمایی از سهگانه محبوب رنسام ریگز برای نوجوانانه. فیلم مثل آهنربایی برای سبک بداهه و فانتزیهای دفرمه برتون عمل میکنه. این فانتزی کودکانه با چاشنی علمی-تخیلی، با دکورهای بصری تحریککننده، جلوههای ویژه کامپیوتری نفسگیر، لباسهای خیرهکننده و در کل، حس شگفتی از حضور نوجوانانی با قدرتهای فوقالعاده و تغییر شکلهای جالب که هویت منحصربهفردشون رو تعریف میکنه، به خوبی برجسته شده. جین گلدمن (نویسنده «گرد ستاره») با وظیفهشناسی، جادوی رمان پرفروش ریگز رو زنده کرده که یادآور دنیای اتمسفریک «هری پاتر» هست و میشه اون حس و حال هاگوارتز رو در تار و پودش حس کرد.
تنها ایراد وارد به فیلم اینه که برتون قبلاً این قلمروهای پیچیده رو کاوش کرده و این توهم رو به بیننده میده که انگار داره همون فیلمهای قبلی رو با ظاهری جدید دوباره میسازه. با این حال، مهر سورئال ذهنیت انیمیشنی برتون کافیه تا این فیلم رو به عنوان یک افسانه سرگرمکننده و پر از شیطنتهای خاص پیشنهاد بدیم. ساختار فیلم معجونی عجیبه که قطعاتی از آثار گوتیک قبلی برتون رو با عناصری شبیه به «مری پاپینز»، فرنچایز «هری پاتر»، «ویلی وانکا و کارخانه شکلاتسازی» و حتی کمی حس و حال «مردان ایکس» در ابعاد کوچکتر ترکیب کرده. در واقع برتون مخاطب رو به هزارتویی از لذتگرایی ناپایدار و ترسناک در دل یک هرج و مرج پرزرق و برق میبره. رازی نیست که برتون به دنبال ترکیب عناصر شناختهشده خودش یعنی غرابت، دلبستگی، وحشت ملایم و کمی دیوانگیه. این ترکیب باشکوه، در بیشتر بخشها، روی حواس مخاطب جواب میده.
اوا گرین، ستاره سریال «پنی دردفول» (که در فیلم «سایههای سیاه» ۲۰۱۲ هم با برتون همکاری داشت)، در نقش خانم پرگرین میدرخشه. داستان نوستالژیک خانم پی و یتیمهای طرد شدهاش توسط یک بازنشسته ساکن فلوریدا به نام ایب پورتمن (ترنس استمپ) روایت میشه که با آب و تاب برای نوه نوجوانش جیک (آسا باترفیلد) از این زن شگفتانگیز و پرورشگاه خاصش در جزیرهای در ولز میگه. مشخصه که جیک شیفته داستانهای قدیمی پدربزرگشه اما خودش رو یک بیگانه حس میکنه، مخصوصاً وقتی والدینش فکر میکنن اون به مشاوره جدی نیاز داره. وقتی جیک درگیر خاطرات ایب نیست، در یک سوپرمارکت محلی کار میکنه. طبق افسانهها، پرورشگاه ویکتوریایی خانم پرگرین در جزیره کایرنهولم توسط بمبهای نازیها در جنگ جهانی دوم تخریب شده. اما ما از تواناییهای ماوراءالطبیعی این خانم و «کودکان خاصش» هم باخبر میشیم. مثلاً خانم پرگرین میتونه در یک لحظه به شاهین تبدیل بشه. بچهها هم هر کدوم تواناییهای خیرهکنندهای دارن. جیک که همیشه داستانهای پدربزرگش رو باور داشته، بعد از مرگ مشکوک او و حرفهایش درباره هیولاها، کنجکاو میشه تا حقیقت رو کشف کنه. او متقاعد شده که ایب توسط هیولاها کشته شده و راهی جزیره مرموز میشه. مفهوم حلقههای زمانی (Loops) هم به تعلیق داستان اضافه میکنه؛ حلقههایی که خانم پرگرین برای محافظت از بچهها ساخته. پدر جیک، فرانکلین (کریس اودوود)، او رو در این سفر همراهی میکنه. آیا جیک میتونه پرورشگاه رو پیدا کنه؟ به زودی جیک سفر در زمان رو تجربه میکنه و با بچههایی که در خاطرات پدربزرگش بودن، از جمله امای دوستداشتنی (الا پورنل)، ملاقات میکنه.
فیلم «خانه خانم پرگرین» یک جواهر درهمریختهست که مرز مشخصی با بقیه آثار برتونی مثل «بیتلجوس»، «ادوارد دستقیچی» یا «سایههای سیاه» نداره. با این حال، از نظر بصری خیرهکنندهست، هرچند پیرنگ داستان کمی بیهدف به نظر میرسه. وقتی جیک به سال ۱۹۴۳ برمیگرده، ما واقعاً مبهوت سلیقه برتون در خلق دیوانگیهای کارتونی میشیم. بچههایی که با ناهنجاریهای عجیب نفرین (یا متبرک) شدن، در کنار تصاویر ترسناک هیولاهای «هالوگاست» و بازی جذاب اوا گرین، یک فانتزی علمی-تخیلی جذاب رو میسازن. برتون از بازیگران مطرحی مثل ساموئل ال. جکسون در نقش شرور داستان، جودی دنچ، آلیسون جنی و روپرت اورت استفاده کرده. مطمئناً طرفداران پر و پا قرص برتون ناامید نمیشن، چون او همون سینمای عجیب و غریبی رو ارائه میده که خوراکِ سینمادوستانِ عاشقِ سبک گروتسک هست.
نمره منتقد: ۲.۵ از ۴ ستاره - فرانک اوچیانگ ۲۰۱۶
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**کودکان خاص بیگناه در برابر بزرگسالان خاص هیولا.**
فکر میکردم این باید فیلمی از استیون اسپیلبرگ میبود، اما او احتمالاً در مورد شخصیتهای منفی و ترسناک بصری کوتاهی میکرد؛ مخصوصاً از زاویه دید بچههای کوچک که مخاطب اصلی اینجور تمها هستن. حتی در فیلم اخیرش «غول بزرگ مهربان»، دیدید که غولها چطور به تصویر کشیده شدن. پس تیم برتون انتخاب درستی بود و تمام تلاشش رو کرد. اما همه با این نظر موافق نیستن، حتی خود من هم کمی ناامید شدم. منظورم اینه که از نظر فنی عالی به نظر میرسید، اما داستان اونقدرها تاثیرگذار نبود، چون به جز شخصیتهای خاص، بقیه چیزها خیلی آشنا و تکراری بود.
داستان درباره پسری به نام جیکه که بعد از قتل پدربزرگش، به ولز میره تا بچههایی رو پیدا کنه که پدربزرگش تو بچگی قصهشون رو براش میگفت. او میفهمه که اونها عمداً در یک حلقه زمانی گیر کردن تا از دست دشمنانشون در امان باشن. اما چیزی که ازش میترسیدن در حال وقوعه و حالا باید دید چطور بعد از نیم قرن پنهان شدن، میخوان دشمن رو شکست بدن. به عنوان طرفدار فیلمهای کودکانه، دلم میخواست دوستش داشته باشم اما کاملاً راضی نشدم. فیلم دو ساعت بود و نیمه اول فقط معرفی چیزهایی بود که توی تریلرها دیده بودیم، برای همین جذابیتش رو برام از دست داد. اما وقتی درگیری بین خیر و شر شروع شد، فیلم چیزهای جدیدی برای ارائه داشت. باز هم به نظرم نبرد نهایی در شهربازی میتونست بهتر طراحی بشه. ساموئل ال. جکسون هم اونطور که باید به کار گرفته نشده بود. مشکل اصلی فیلم روایتش بود که قدم بزرگی در توسعه داستان برنمیداشت. انگار گذاشته بودن برای قسمت دوم و نمیخواستن همه چیز رو همینجا رو کنن؛ شبیه فیلم اول «گرگ و میش» که یه درام خیلی حوصلهسربر بود. منتقدا فیلم رو کوبیدن، اما به نظر میرسه مردم عادی و عشقِ فیلمها ازش لذت بردن. امیدوارم قسمت بعدی (Hallow City) رو بسازن و من منتظرش میمونم.
۶ از ۱۰
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
قبل از اینکه شروع کنم باید بگم با اینکه این رو یه فیلم خانوادگی میدونم، اما شاید برای اعضای خیلی کوچک خانواده یکم ترسناک باشه. به هر حال، من و بچههام از فیلم خوشمون اومد. موضوع سفر در زمان داشت که من کلاً ازش متنفرم، اما چون فیلم تیم برتونه، از قبل معلوم بود که قراره یکم عجیب و غریب باشه. حضور اوا گرین هم که یکی از بازیگرای مورد علاقه منه، باعث شد اون قضیه مزخرف سفر در زمان رو تحمل کنم.
فیلم با صحنهای شروع میشه که جیکوب شاهد کشته شدن پدربزرگش توسط یه موجود مرموزه که فقط خودش میتونه ببینه. طبعاً همه فکر میکنن توهم زده و کارش به بیمارستان و روانپزشک میکشه. بالاخره پدر و مادرش اجازه میدن به جزیره کایرنهولم بره تا دنبال خانم پرگرین مرموز بگره. از اونجا به بعد وارد دنیای شگفتانگیز و «برتونیِ» فانتزی و غرابت میشیم. جیکوب با خانم پرگرین و بچهها آشنا میشه؛ بچههایی که هر کدوم یه استعداد خاص و عجیب دارن. البته آدمبدهایی هم در سایهها هستن که قصد نابودی پناهگاه رو دارن و خب، اصلاً نگران سلامت بچهها نیستن. من از شخصیتهای منفی خوشم اومد، چه در حالت نیمهانسانی و چه در حالت هیولاییشون. مخصوصاً ساموئل ال. جکسون در نقش «بارون» که عالی بازی کرد. تنها کسی که ازش خوشم نیومد پدر جیکوب بود؛ علاوه بر اینکه آدم رو اعصابی بود، کل فیلم انگار مواد زده بود یا قرص خواب خورده بود! در کل شاید بهترین فیلم برتون نباشه اما خوب و سرگرمکننده بود. جلوههای ویژه قابل قبولی داشت و داستان با وجود تناقضهای سفر در زمان، خوب پیش رفت. ارزش دو ساعتی که براش گذاشتم رو داشت.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**با وجود نقصها و برخی نقدهای منفی، فیلم خوبیه.**
تیم برتون ما رو به سبک سورئال و فانتزی خودش عادت داده و همیشه فیلمهای خیلی خوبی میسازه. این فیلم هم مستثنی نیست و سرگرمی خوبیه. بر اساس کتابیه که من نخوندم، اما شنیدم کتابش جذابتر از فیلمه. با این حال، برتون قبلاً نشون داده که خیلی به وفاداری به متن اصلی اهمیت نمیده. فیلمنامه فانتزیه و درباره سفر یه نوجوان به جزایر بریتانیا برای دیدن زادگاه پدربزرگشه. اونجا ویرانههای پرورشگاهی رو پیدا میکنه که در زمان جنگ جهانی تخریب شده و بعد میفهمه ساکنانش هنوز در یک حلقه زمانی زنده هستن.
در کل فیلم رضایتبخشه و داستان زیبایی داره، مخصوصاً در پرداختن به موضوعاتی مثل سوگواری و رابطه پدر و پسری. البته یه سری جزئیات مبهم و گرههای باز وجود داره و فیلم یکم دیر راه میافته تا مخاطب رو جذب کنه. در بین بازیگران، هیچکس به پای اوا گرین بینقص نمیرسه؛ او دقیقاً همون چیزیه که شخصیتش نیاز داره. ترنس استمپ هم کارش رو خوب انجام داده. از بین جوونترها، الا پورنل عالی بود. متاسفانه بقیه کست مثل جودی دنچ و روپرت اورت زمان کافی برای خودنمایی نداشتن. ساموئل ال. جکسون هم انگار وصله ناجور بود. اما کسی که واقعاً مستحق انتقاده، آسا باترفیلد هست. انتخاب او اشتباه بود؛ نه کاریزمای نقش اول رو داره و نه تونسته با شخصیتپردازی ضعیف فیلمنامه کنار بیاد. در مقابل بقیه بازیگرا اصلاً به چشم نمیاد.
نقطه قوت دیگه فیلم جلوههای بصری و CGI عالیه. خانه و کشتی و اسکلتها خیلی واقعی به نظر میرسن. فیلمبرداری، طراحی صحنه و مخصوصاً لباس و مو فوقالعادهست و قشنگ آدم رو میبره به دهه ۴۰. موسیقی متن هم بد نیست اما غافلگیری خاصی نداره.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این فیلم من رو یاد «قطبنمای طلایی» (۲۰۰۷) انداخت. آسا باترفیلد (جیک) به جزیرهای آروم کشیده میشه و با اوا گرین جادویی آشنا میشه که سرپرست گروهی از بچهها با ویژگیهای عجیبه. اونها در یک حلقه زمانی (تکرار یک روز از سال ۱۹۴۳) زندگی میکنن تا از دست «بارون» (با بازی اغراقآمیز و عالی ساموئل ال. جکسون) و هیولاهای ترسناکش در امان بمونن. فیلم یکم طولانیه، اما وقتی روی دور میافته، باترفیلد قهرمان جذابیه که توسط بازیگرای بزرگی مثل جودی دنچ و ترنس استمپ حمایت میشه. داستانهای فرعی هر بچه و نمایش قدرتهاشون جالبه، یکم رمانس و شیطنت نوجوانی هم چاشنی کار شده. حتی اوا گرین که معمولاً بازیش یکم خشکه، اینجا با اون پیپِ مدل شرلوک هولمزیاش کاریزمای خاصی داره. خوشم اومد که فیلم سعی کرده داستانی پیچیدهتر برای سنین پایینتر بگه. موضوعاتی مثل جنگ جهانی دوم به فیلم عمق داده و تیم برتون بدون اینکه فیلم رو به کابوس شبانه تبدیل کنه، حس تعلیق و خطر رو به خوبی ایجاد کرده.
2023-05-25
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
یه مشت نوجوان و بچه با قدرتهای خاص مثل ابرقهرمانها توی یه خونه جمع شدن. خانم پرگرین هم عملاً مامانشونه. امیدوارم قسمت دومش رو بسازن چون دلم میخواد بیشتر از تواناییهاشون ببینم؛ توی این فیلم انگار فقط یه چشمه از کارهایی که میتونن بکنن رو نشون دادن و بیشتر شبیه یه پیشغذا بود.
2023-07-19
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم «خانه خانم پرگرین برای کودکان خاص» یک فانتزی سفر در زمان جذاب با جلوههای بصری قوی و بازیهای قابل قبوله، هرچند از ریتم کند و تضادهای داستانی ضعیف رنج میبره. ناهماهنگیهای منطقی و جزئیات نادیده گرفته شده (مخصوصاً در مورد عواقب سفر در زمان) به باورپذیری داستان لطمه میزنه. با وجود این نقصها، فیلم برای دوستداران فانتزی همچنان لذتبخش است، هرچند جا برای عمق بیشتر در داستانپردازی داشت.
2025-09-30