1976

CinemaSerf (منتقد)

آلین کوپنهایم (Aline Küppenheim) اینجا بازی واقعاً چشمگیری ارائه میده؛ در نقش زنی از طبقه متوسط که همسر یک پزشکه و در اوج دوران حکومت پینوشه در شیلی، ناخواسته وارد یک‌سری فعالیت‌های مخفیانه میشه. تمام چیزی که اون می‌خواد اینه که دیوارای خونه ساحلی‌شون رو دوباره رنگ بزنه، اما وقتی کشیش محلی (هوگو مدینا) سراغ «کارمن» میاد و ازش می‌خواد از یه مرد جوان زخمی مراقبت کنه، زندگی‌اش به خطر میفته؛ مخصوصاً وقتی می‌فهمه «الیاس» (Nicolás Sepúlveda) تیر خورده و فراریه و پلیس هم همه‌جا دنبالشه.

در طول نود دقیقه بعدی فیلم، کاملاً اون حس خطری که باهاش زندگی می‌کنه رو لمس می‌کنیم؛ اینکه چطور با استرس و مخفیانه قدم برمی‌داره و حواسش به تک‌تک حرکاتش هست، دروغ میگه و موقع رفت‌وآمد مدام اتوبوس عوض می‌کنه — همه این‌ها بیشتر شبیه رمان‌های جان لو کاره (John Le Carré) هست تا زندگی در یک کشور مثلاً متمدن دهه ۱۹۷۰. چیزی که به تاثیرگذاری این درام اضافه می‌کنه اینه که به جز چندتا گزارش تلویزیونی، ما چیز زیادی از خفقان واقعی رژیم نمی‌بینیم. در واقع تغییر رفتار کارمن و برخوردش با «الیاس» جوانه که به شکلی ظریف، حس تهدید و وحشت رو در سراسر فیلم تزریق می‌کنه.

من از موسیقی متن فیلم خیلی خوشم نیومد و شاید بعضی‌ها هم پایان باز و مبهمش رو نپسندن، اما به نظر من — درست مثل زندگی در خود اون کشور پر از آشوب — همین پایان، فیلم رو تاثیرگذارتر کرده بود. ارزش دیدن داره.