Mi país imaginario

CinemaSerf (منتقد)

شاید به این خاطر که اخیراً چند مستند خیلی پویا، جذاب و پر از اطلاعات درباره‌ی اعتراضات هنگ‌کنگ دیده بودم، این فیلم به نظرم بیش از حد تکراری، یک‌طرفه و خشک آمد. مسئله این نیست که سوژه ارزش تعریف کردن ندارد، موضوع این است که پاتریسیو گوزمان بیش از حد به راش‌های آرشیوی (که در شرایط خطرناک ضبط شده‌اند) و مصاحبه با معترضان تکیه کرده، بدون اینکه پس‌زمینه و بستر مناسبی از اینکه واقعاً در سال ۲۰۱۹ در شیلی چه می‌گذشت، ارائه دهد.

روایت فیلم مدعی است موضوع بر سر حقوق برابر در آموزش و فرصت‌های شغلی است، اما هیچ تصویری نشان نمی‌دهد که معترضان قرار است چطور در کشوری با شکاف سیاسی عمیق، که در لبه‌ی ورشکستگی قرار دارد و پیوندهای بسیار محکمی با کلیسای کاتولیک سنتی دارد، به این اهداف برسند. آن‌ها ادعا می‌کنند پاسخ خیلی چیزها را دارند، اما آیا این راه‌حل‌ها شدنی هستند؟ فیلم صرفاً یک دفترچه‌ی خاطرات ویدیوییِ کاملاً یک‌طرفه از خشونت‌های پلیس تحویل ما می‌دهد، در حالی که دانشجویان هم با خیال راحت در این دموکراسی (که البته پر از عیب و ایراد است) به سمت آدم‌هایی که صرفاً کارشان را انجام می‌دهند، کوکتل مولوتف پرتاب می‌کنند.

علاوه بر این، مستند پیش‌فرض را بر این گذاشته که مخاطب شناخت کاملی از شرایط محلی دارد، در حالی که بعید می‌دانم ناظران بین‌المللی چنین اطلاعاتی داشته باشند؛ به همین خاطر موقعیتی شبیه «داوود و جالوت» می‌سازد تا بی برو برگرد ما را به طرفداری از یک سمت بکشاند، بدون اینکه کوچک‌ترین تلاشی برای تشریح استراتژی دولت پینیِرا بکند. به نظرم رعایت انصاف و تعادل در مستندهای سیاسی حیاتی است؛ هر دو طرف را نشان دهید و بگذارید خودمان تصمیم بگیریم حرف چه کسی را باور یا تایید کنیم. وقتی یک نگاه یک‌طرفه و کارِ تمام‌شده را به خوردم می‌دهید، متاسفانه سریع علاقه‌ام را از دست می‌دهم. فیلم ارزش یک بار دیدن را دارد، اما برای بحث و تحلیل، نیاز به محتوا و عمق خیلی بیشتری داشت.