McEnroe

CinemaSerf (منتقد)

هرچند این مستند تا حدودی جذاب است، اما باز هم چیزی بیشتر از یک خودشیفتگی نوستالژیک توسط خودِ این مرد نیست که عملاً هیچ صحبتی از افرادی که از بداخلاقی‌ها و رفتار بچگانه‌اش - چه در زمین تنیس و چه جاهای دیگر - رنج کشیده‌اند، در آن به چشم نمی‌خورد. فیلم در قالب پیاده‌روی طولانی در پاتوق‌های او در نیویورک، ما را به سفری در گذشته و به ترتیب زمانی می‌برد که روی صعود او به موفقیت جهانی در تنیس متمرکز است؛ رفتارهای «بچه ننه لوسِ» او و روابط پر از اشکالش با دوستان و خانواده، اما همه‌چیز کاملاً از زاویه دید خودش روایت می‌شود. لحظاتِ مثلاً افشاگری او - که مدت‌هاست توسط هر کسی که او و قهر کردن‌هایش را در دوران کودکی تماشا کرده (از جمله خودم) شناخته شده است - تقریباً به شکلی حماسی توسط خودش ارائه می‌شود. آیا او می‌توانست به این جایگاه دست پیدا کند - جایگاهی که حتی با استانداردهای آن زمان در ورزش او چندان هم خاص نیست - بدون آن جنجال‌ها و قهر کردن‌های جلب توجه‌کنش؟ مسبعاً حقه بازی‌های زیادی در جریان بود، اما به نظر می‌رسد او از اینکه تا چه حد تنیس را «دوباره اختراع کرده» لذت می‌برد - یا این قطعا برداشتی بود که من از این اثر بسیار ناامیدکننده از بارنی دگلاس (Barney Douglas) داشتم. این اثر کاملاً فاقد بی‌طرفی است و به این مرد بدون شک مستعد اما به‌شدت زودرنج اجازه می‌دهد داستان خودش را بنویسد و اگرچه در انتها نشانه‌ای خیلی کوچک از پشیمانی دیده می‌شود، اما کل ماجرای فیلم این است: «تاریخ چطور باید جان مک‌انرو را به یاد آورد» - به روایت خودِ جان مک‌انرو. ارزش یک بار دیدن را دارد، اما کمتر از حد انتظار ظاهر می‌شود.