Alone Yet Not Alone

Wuchak (منتقد)

**_فرار از دست «وحشی‌های» دلاور در پنسیلوانیا_**

در آغاز جنگ فرانسویان و سرخپوستان در سال ۱۷۵۵، یک خانواده مهاجر آلمانی در مرکز پنسیلوانیا مورد حمله سرخپوستان دلاور (لناپه) قرار می‌گیرند و دو دختر خانواده به همراه دوستشان به اسارت گرفته می‌شوند. ده سال بعدی زندگی آن‌ها در طول این درگیری به تصویر کشیده می‌شود. آیا آن‌ها با محیط سازگار می‌شوند، می‌میرند یا فرار می‌کنند؟

فیلم «تنها اما نه بی‌کس» (Alone Yet Not Alone - 2013) بر اساس داستان واقعی باربارا و رجینا لاینینگر و ماری لروی ساخته شده که در جریان قتل‌عام پنز کریک به دست قبیله دلاور اسیر شدند. فضای کلی و سرخپوست‌ها شبیه فیلم «آخرین موهیکان» (The Last of the Mohicans - 1992) است، اما با بودجه و لحنی نزدیک‌تر به فیلم‌های «نبرد شجاعان» (Battle of the Brave - 2004) یا «نشانه بید» (The Sign of the Beaver) معروف به «وفای به عهد» (Keeping the Promise - 1997).

اگر بخواهم درباره لحن فیلم بگویم، صحنه‌های خانوادگی کمی بیش از حد ساده‌لوحانه و لوس هستند، طوری که آدم را کلافه می‌کند. کاش سازندگان فیلم رویکرد اجتماعی واقع‌گرایانه‌تری مثل «آخرین موهیکان» را در پیش می‌گرفتند. اما اشتباه نکنید، بخش زیادی از این فیلم از نظر لحن، لوکیشن‌ها، لباس‌ها و دکورها یادآور آن شاهکار بزرگ است. صحنه‌های خانوادگی ساده ما را یاد بخش اول فیلم «چگونه غرب تسخیر شد» (How the West was Won - 1962) می‌اندازد که در نهایت به یک وسترن بسیار سرگرم‌کننده تبدیل شد. به عبارت دیگر، زیاد گیرِ حس و حال «خانوادگی و پاستوریزه» صحنه‌های ابتدایی (که آن‌قدرها هم بد نیستند) نشوید. به فیلم فرصت بدهید تا در نهایت پاداشتان را بگیرید.

چطور؟ فیلم پر از تاریخ آمریکاست، هرچند برخی بخش‌ها مثل غرور بریتانیایی ژنرال برادوک نسبت به «وحشی‌ها» کمی زیاده‌روی شده است. بدون شک یک رویکرد ملایم‌تر می‌توانست موثرتر باشد، با این حال برادوک واقعاً متکبر و بی‌کفایت بود؛ او نیروهای خود را دست‌بالا و حریف را دست‌کم گرفت که همین موضوع منجر به مرگ ننگین او در نزدیکی فورت دوکین (پیتسبورگ امروزی) شد. بسیاری معتقدند که او توسط یکی از نیروهای خودش هدف گلوله قرار گرفت تا جرج واشنگتن بتواند فرماندهی را به دست بگیرد.

در این میان، تصویرسازی از قبیله لناپه به خوبی انجام شده است. آن‌ها مردمی سرسخت هستند که به زندگی شبانه‌روزی در دل طبیعت وحشی عادت دارند، بماند که جنگجویان بسیار قابلی هم هستند. آن‌ها در ابتدا قصد داشتند با بریتانیایی‌های پرجمعیت‌تر متحد شوند، اما برادوک احمقانه این فرصت را از بین برد.

مخالفت‌ها با جنبه‌های مذهبی فیلم خنده‌دار است، چرا که پیشگامان پیوریتن قرن هفدهم و مهاجران لوتری پیتیست قرن هجدهم واقعاً مومنان متعصبی بودند. کل کلیساها به همراه کشیش‌هایشان به مستعمرات مهاجرت کردند و برای فرار از ظلم مذهبی در اروپا، سکونتگاه‌های جدیدی ساختند، چه برسد به خانواده‌ها. از طرفی، فاکتور ایمان در فیلم چندان گل‌درشت نیست؛ یعنی وجود دارد اما مدام توی چشمتان نمی‌زنند. کشیش فیلم، هنری مولنبرگ، بنیان‌گذار کلیسای لوتری در آمریکا بود، همان‌طور که در بخش پایانی فیلم هم ذکر می‌شود. پسر او، فردریک، کشیش شد و اولین سخنگوی مجلس نمایندگان و همچنین اولین امضاکننده منشور حقوق ملل در سال ۱۷۸۹ بود که پس از تصویب توسط ۱۱ ایالت در سال ۱۷۹۱ به قانون تبدیل شد. برادرش هم آن را امضا کرد.

کاش این پروژه بودجه بیشتری داشت چون داستان نیاز به بازنویسی داشت تا جذاب‌تر شود و برخی ابهامات برطرف شوند. مثلاً برای من سخت بود بفهمم قهرمان مو مشکی که در نیمه دوم فیلم ظاهر می‌شود (با بازی کلی گریسون) همان باربارای مو بلوند نیمه اول فیلم است (با بازی ناتالی راکوسین)؛ تفاوت زیاد چهره‌هایشان هم این موضوع را سخت‌تر می‌کرد. بعد هم شخصیت‌های بزرگسالی مثل اوون و دیوید را داریم که در پرده سوم نقش پررنگی دارند، اما ما اصلاً آن‌ها را نمی‌شناسیم. خلاصه اینکه نیاز بود قبل از تلاش برای فرار، کمی بیشتر به شخصیت آن‌ها پرداخته می‌شد تا فرار طولانی‌شان از نظر دراماتیک جذاب‌تر و ملموس‌تر شود. بالاخره وقتی شخصیت‌ها را بشناسید، سرنوشتشان برایتان مهم می‌شود.

با این حال، نکات مثبت زیادی در فیلم وجود دارد و برای طرفداران فیلم‌های ذکر شده و علاقه‌مندان به تاریخ آمریکا ارزش دیدن دارد، البته به شرطی که با تصویرسازی از ایمان مسیحی (که اتفاقاً با واقعیت تاریخی همخوانی دارد) مشکلی نداشته باشید. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۴۲ دقیقه است و در روانوک و ویلیامزبورگ ویرجینیا، پارک تاریخی فورت لودون در تنسی و شهرستان ترانسیلوانیا در کارولینای شمالی فیلمبرداری شده است.

نمره: -B/B