شهر موتور

The Fixate & Binge Podcast, w/ Joe Curdy (منتقد)

آلفرد هیچکاک زمانی گفته بود فیلم‌سازان «تنها زمانی باید سراغ دیالوگ بروند که روایت تصویری داستان کاملاً غیرممکن باشد» و با لحن کنایه‌آمیز معروفش فیلم‌های پردیالوگ را صرفاً «عکس‌هایی از آدم‌های در حال حرف زدن» می‌خواند. از هر زاویه‌ای که به فیلم **MOTOR CITY** ساخته‌ی پاتسی پونچیرولی نگاه کنید، یک چیز فوراً روشن می‌شود: این فیلم داستانی کاملاً بصری است که تمام قواعد فیلم‌های اکشن سنتی را دور می‌ریزد. با دیالوگی نزدیک به صفر — تا جایی که کاراکتر بن مکنزی حتی یک کلمه هم بر زبان نمی‌آورد — و یک موسیقی متن رشک‌برانگیز از دهه ۱۹۷۰، پونچیرولی دستکش چالش هیچکاک را برمی‌دارد و با جمعی از بااستعدادترین بازیگران امروز هالیوود، یک اکشن انتقامیِ تماشاگرپسند خلق می‌کند. آلن ریچسونِ تنومند و چهارشانه در نقش جان میلر با حضور سنگین و خشمگینانه‌اش قاب تصویر را پر می‌کند و صحنه به صحنه در میان انبوهی از اکشن‌های خیره‌کننده از ابتدا تا انتها ظرافت‌های بازیگری‌اش را به رخ می‌کشد. معشوقه‌اش، سوفیا (با بازی شیلین وودلی)، شیمیِ فوق‌العاده باورپذیری روی پرده با ریچسون دارد. زندگی شاد و کارگری آن‌ها ناگهان با توطئه‌ای که دست‌کمی از ***کنت مونت کریستو*** اثر الکساندر دوما ندارد، از هم می‌پاشد. فیلم با فلش‌بک‌های گویا و نگاهی سرپیکویی (SERPICO) به فساد پلیس دیترویت دهه ۷۰، با ریتمی دیوانه‌وار وارد یک سلسله‌انتقام‌های بی‌رحمانه و خونین می‌شود که عطش هر طرفدار اکشنی را سیراب می‌کند. فیلم با حضور بن فاستر، پابلو شرایبر و لایونل بویس، و یک نقش کوتاه از خود جک وایت اهل دیترویت (که یکی از ۲۸ تهیه‌کننده اجرایی فیلم هم هست)، آن چیزی را اثبات می‌کند که بیشتر فیلم‌های اکشن جرئت ریسک کردن رویش را ندارند: وقتی کارگردان بلد باشد چطور داستان را تصویری روایت کند، دیالوگ کاملاً اختیاری است. **MOTOR CITY** قطعاً منتقدان را دوقطب خواهد کرد — و احتمالاً در گیشه هم به خاطر بدشانسیِ گیر افتادن میان دو سنگ آسیاب (اکران هم‌زمان میان **THE ODYSSEY** و **SPIDER-MAN: BRAND NEW DAY**) وضعیت سختی داشته باشد — با این حال امیدواریم به لطف تعریف‌های دهان‌به‌دهان مخاطبان دیده شود و بعد از ورود به پلتفرم‌های استریم به حقش برسد. با رویکرد «کمتر، غنی‌تر است» در این اکشن انتقامی — رویکردی که دقیقاً دلیل درخشش **مکس دیوانه: جاده خشم** اثر جرج میلر و فیلم‌های محبوب فنلاندی **سیسو (SISU)** ساخته جالماری هلاندر بود — **MOTOR CITY** بدون اینکه دست مخاطب را بگیرد و لقمه را آماده در دهانش بگذارد، یک ضیافت بصری تمام‌عیار برایش تدارک می‌بیند. بازیگران اصلی همگی درخشان ظاهر شده‌اند؛ به‌ویژه در یک سکانس فریبنده و کاملاً بی‌کلام در یک کافه شبانه میان وودلی و فاستر که شاید بهترین بازی کارنامه وودلی باشد. ریچسون هم به همان اندازه فوق‌العاده است و جایگاهش را به عنوان یکی از تماشایی‌ترین بازیگران امروز هالیوود تثبیت می‌کند.