کانگورو

CinemaSerf (منتقد)

این فیلم که به صورت غیرمستقیم بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده، شیطنت‌ها و ماجراهای «کریس» (با بازی رایان کور)، هواشناس تلویزیون در منطقه اوتبک استرالیا را دنبال می‌کند. کریس که مدام به تهیه‌کننده‌اش «لیز» (بروک ساتچول) شکایت می‌کرد شغلش آینده‌ای ندارد، با پیشنهاد او مواجه می‌شود که لیاقت خودش را ثابت کند. این فرجِ بعد از شدت زمانی پیش می‌آید که او یک بچه‌دلفین گیرافتاده در آب‌های کم‌عمق ساحل بوندی را نجات می‌دهد. اما این موفقیت دوامی ندارد، چون فردای آن روز جسد دلفین روی شن‌های ساحل پیدا می‌شود! حالا کریس در فضای مجازی لقب «دلفین‌کش» گرفته و اخراج می‌شود، بنابراین راهی آن‌طرف کشور می‌شود تا تنها شغلی را که می‌تواند بگیرد، به دست آورد. در بین راه، فاجعه‌ی دیگری رخ می‌دهد: او با یک کانگورو تصادف می‌کند! کانگورو در کیسه‌اش یک بچه‌کانگوروی کوچک (جویی) دارد؛ کریس بچه‌کانگورو را نجات می‌دهد و به شهر نزدیک می‌برد و همان‌جا با «چارلی» جوان (لیلی وایتلی) آشنا می‌شود. چارلی از زمانی که یادش می‌آید وابستگی خاصی به کانگوروها داشته و حالا که در حال کنار آمدن با مرگ اخیر پدرش است، از حیوانات زخمی زیادی نگهداری می‌کند. کریس می‌خواهد بچه را تحویل دهد و برود، اما چارلی «رسم و رسوم» محلی را برایش توضیح می‌دهد و از آنجایی که ماشین کریس بعد از تصادف خراب شده، او مجبور می‌شود همان‌جا بماند و با اهالی شهر خو بگیرد. از اینجا به بعد، داستان تقریباً قابل پیش‌بینی می‌شود، اما همچنان اثری گیراست که طنز ملایمی را با داستانی از مهربانی انسان‌ها و حس همدلی جامعه در هم تنیده است. ستاره واقعی فیلم، کانگوروی بوکسوری به نام «روجر» است؛ کانگورویی که کریس از زیر ساطور قصاب نجاتش می‌دهد، اما در نهایت می‌بیند که خبری از تشکری که انتظارش را داشته نیست! فیلم ممکن است کمی احساساتی شود، به‌خصوص نزدیک به پایان، اما بازی کور و وایتلی در کنار هم خوب از آب درآمده و بازیگران نقش مکمل هم شوخی‌ها و خنده‌های زیادی به همراه دارند و تا حدی تصویر نادرستی را که از ساکنان مناطق داخلی استرالیا وجود دارد تصحیح می‌کنند، آن هم بدون اینکه زیادی قضیه را جدی بگیرند.