راهنمای والدین: نشست کاردینال‌ها

یک مرد درباره یک بی‌احتیاطی در جوانی و اینکه با زنی صاحب فرزند شده، صحبت می‌کند.

زبان استفاده شده معمولاً رسمی و دیپلماتیک است. در لحظات ناامیدی، چند مورد فحش ملایم (مثل "لعنتی"، "جهنم" یا "خونین") وجود دارد، اما نادر هستند.

مطلقاً هیچ فحاشی وجود ندارد. کلمه "خدا" به ندرت به صورت بیهوده استفاده می‌شود.

خشونت حداقل است. صحنه‌ای از انفجار بمب تروریستی در بیرون ساختمان وجود دارد که پنجره‌ها را می‌شکند و باعث وحشت در داخل اتاق می‌شود، اما خون یا تلفات به صورت گرافیکی نشان داده نمی‌شود. مرگ شخصیت‌ها به دلایل طبیعی (حمله قلبی) رخ می‌دهد.

یک انفجار در بیرون ساختمان پنجره‌ها را می‌شکند و گرد و غبار و آوار را به داخل اتاقی پرتاب می‌کند که چندین مرد با گرد و غبار پوشیده شده‌اند و چند نفر بریدگی‌های خونی روی سر و صورت دارند. می‌شنویم که انفجار یک بمب ماشینی بوده و همچنین مردی بمبی به بدنش بسته و آن را منفجر کرده که باعث مرگ ۵۲ نفر شده است.

نماهای مکرری از یک مرد مرده در رختخوابش، زیر کفن، و در حال انتقال دیده می‌شود.

یک نکته نسبتاً قابل توجه. شخصیت اصلی (کاردینال لارنس) اغلب برای مقابله با استرس در حال استفاده از ویپ (سیگار الکترونیکی) دیده می‌شود. شخصیت‌های دیگر در حال کشیدن سیگار تنباکو دیده می‌شوند. شراب به طور منظم در طول شام و مراسم مذهبی مصرف می‌شود.

شخصیت‌های مختلف مشروب می‌نوشند و سیگار می‌کشند.

تنش در این فیلم روانشناختی است. فضای انزوا در واتیکان، موسیقی شدید و دسیسه‌های سیاسی ("خنجر زدن از پشت") حس اضطراب ایجاد می‌کنند. صدای انفجار بمب ممکن است کمی تکان‌دهنده باشد.

یک حمله تروریستی منجر به انفجار بزرگی می‌شود که ممکن است بینندگان را بترساند.