The Fabulous Four

Louisa Moore - Screen Zealots (منتقد)

«چهار شگفت‌انگیز» (The Fabulous Four) چنان دچار بحران هویتیه که انگار داری دوتا فیلم متفاوت می‌بینی. یک ساعت اول فیلم احمقانه، سردرگم و کلاً بی‌محتواست، اما نیمه دوم با یه صمیمیت دلی خودشو نجات میده. این فیلم یه داستان شیرین مخصوص خانم‌های سن‌وبالاست و قطعاً عاشقش می‌شن. لو (سوزان ساراندون)، کیتی (شرلی لی رالف) و آلیس (میگن مولالی) مدت‌هاست که با هم رفیقن. این اکیپ دوباره دور هم جمع می‌شن تا برن «کی وست» و توی عروسی غافلگیرکننده دوست دوران دانشگاهشون یعنی مریلین (بت میدلر) ساقدوش بشن. مثل همه تجدید دیدارها، یه سری زخم‌های قدیمی سر باز می‌کنه. اما بعد از چند روز خنده، اشک و ماجراجویی، پیوند قوی‌تری بین این زن‌ها شکل می‌گیره.

نیمه اول فیلم رسماً رو اعصابه و بدجوری توی کلیشه‌های تکراری دست‌وپا می‌زنه. فیلم‌نامه سطحی و قابل‌پیش‌بینیه و فضاسازی‌ش جوریه که هیچ فرقی با بقیه کمدی‌های مربوط به سالمندان نداره. شوخی‌هاش بگیر-نگیر داره و خیلی روی لوده‌بازی و موقعیت‌های غلوشده‌ای تکیه کرده که اصلاً جواب نداده. این بخش از فیلم به‌شدت سرهم‌بندی‌شده به نظر میرسه، انگار کارگردان، جاسلین مورهاوس، موقع چیدن مقدمه داستان اصلی فقط داشته چشم‌بسته کارو رفع‌وتکلیف می‌کرده.

اما همین که فیلم وارد جنبه‌های درام میشه، مسیرشو پیدا می‌کنه. نیمه دوم، یه مواجهه دلی با مفاهیمی مثل رفاقت، پیری و پذیرشه؛ موضوعاتی مثل تازه کردن رفاقت‌های زنانه و روبرو شدن با گذشته خیلی خوب و صمیمی از آب دراومدن و لحظاتی رو خلق می‌کنن که حسابی به دل می‌شینه. این بخش از فیلم نشون میده که اگه کل فیلم همین کیفیت رو حفظ می‌کرد، چی می‌شد.

بازیگرا فوق‌العاده‌ان و این وسط سوزان ساراندون با یه بازی قوی قشنگ می‌درخشه. همه این خانم‌ها تعامل خیلی خوبی با هم دارن و شیمی کمدی بینشون کاملاً طبیعیه. قبلاً هم گفتم و باز هم می‌گم، دیدن نقش‌های خوب برای بازیگرهای بالای ۶۰ سال (به‌خصوص زن‌ها) همیشه لذت‌بخشه و تمام این بازیگرا از فرصتشون بهترین استفاده رو کردن. از اون بهتر اینه که به نظر میرسه همه‌شون با عشق بازی کردن، چیزی که توی فیلم‌های مشابه کمتر به چشم میاد.

از بقیه نقاط مثبت فیلم میشه به پذیرش راحت و بدون جبهه‌گیری کاراکترهای LGBTQ+ و داستان گرم و دلنشین رفاقت اشاره کرد که اصلاً نمیشه در برابرش مقاومت کرد. البته در کنار خوبیا، بدی‌هایی هم هست؛ مثل تبلیغ گل‌درشت تیک‌تاک و حضور بسیار خشک و بی‌دلیل مایکل بولتون (خواننده) که یکی از عجیب‌ترین نقش‌های کوتاه تاریخ سینماست! (انقدر مصنوعی و کلافه‌ست که انگار داره داد می‌زنه «تورو خدا منو از اینجا بکشید بیرون!»).

وقتی صحبت از فیلم‌هایی درباره زن‌های مسن میشه، هالیوود هنوز فرمول درستش رو پیدا نکرده. با این حال، همین که حداقل نصف «چهار شگفت‌انگیز» خوب دراومده، خودش یه پیشرفته.

نویسنده: لوئیزا مور / SCREEN ZEALOTS