Mama
جفری دسانژ (Jeffrey Desange)، شریک ارشد یک شرکت سرمایهگذاری، پس از یک فروپاشی مالی دچار جنون شده و چندین نفر از همکاران و همسرش را به قتل میرساند و دو دختر خردسالش، ویکتوریا و لیلی را میرباید. وقتی آنها پنج سال بعد پیدا میشوند، توسط عمویشان (برادر دوقلوی پدرشان) و نامزد او به سرپرستی گرفته میشوند. به زودی وقایع وحشتناکی رخ میدهد که باعث میشود سرپرستان جدید شک کنند که یک نیروی شیطانی ماوراءطبیعی به نام «ماما» همراه دخترها به خانه آمده است.
سال انتشار: 2013 کارگردان: Andy Muschietti ژانر: Fantasy، Horror، Thriller نویسندگان: Andy Muschietti، Barbara Muschietti، Neil Cross امتیاز: 6.2نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
شاید مامانِ پروانهای! ماما به کارگردانی آندرس موشیتی و نویسندگی خودش، باربارا موشیتی و نیل کراس ساخته شده. بازیگرهایی مثل جسیکا چستین و نیکولای کاستر-والدو توی فیلم هستن. داستان از اینجاست که یه پدر که قصد خودکشی داره، دو تا دختر کوچیکش رو میدزده و میبره به یه کلبه توی جنگل تا اونجا بکشتشون. اما قبل از اینکه نقشهاش رو عملی کنه، توسط یه موجود عجیب کشته میشه و بچهها تنها میمونن. سالها بعد بچهها رو پیدا میکنن که کاملاً وحشی شدن و وقتی بالاخره میتونن باهاشون ارتباط برقرار کنن، بچهها از کسی حرف میزنن که ازشون مراقبت میکرده و اسمش رو گذاشتن «ماما». و انگار ماما با اونها به دنیای متمدن برگشته...
موشیتی این فیلم رو بر اساس فیلم کوتاه آرژانتینی خودش (محصول ۲۰۰۸) ساخته و ایده رو به یه فیلم بلند تبدیل کرده که نتیجهاش هم بد نشده. فیلم یه جور افسانه ماوراءطبیعیه که اتمسفر خیلی خوبی داره و بیش از حد به جامپاسکرهای الکی یا خون و خونریزی تکیه نکرده. از لحظهای که بچهها رو پیدا میکنن که چهار دست و پا راه میرن و معلومه ۵ سال فقط گیلاس خوردن، یه حس ناخوشایندی توی داستان هست. ما از همون اول میدونیم یه روحی در کاره، چون قبل از تیتراژ یه نگاه گذرا به «ماما» داشتیم. حالا چیزی که لازم داریم یه داستان خوب و کلی ترس و دلهره برای والدو و چستین هست که شدن والدین جایگزین این بچهها. ماما هم تا حد زیادی انتظارات رو برآورده میکنه.
چستین در نقش یه دختر پانکراک که ناخواسته زودتر از موعد مادر شده، عالیه. دو تا دختربچه هم فوقالعاده بازی کردن و اون غم و گیجی بچههایی در اون سن رو خیلی خوب نشون میدن. واکنشهای اونا به چیزهایی که ما نمیبینیم، واقعاً ترسناکه. کارگردانی موشیتی خیلی باکلاسه؛ نه تنها بازیگرها رو خوب هدایت کرده، بلکه توی چیدمان صحنهها هم خلاقیت به خرج داده. مثلاً یه صحنه هست که چستین داره کارهای خونه رو میکنه و اون دختر کوچیکه توی اتاق داره با ماما بازی میکنه؛ ما میدونیم ماما اونجاست، هرچند فقط بچه رو میبینیم. موسیقی متن هم به اندازه کافی جیغمانند و ترسناکه. اما چرا ماما یه فیلم ترسناک درجه یک و موندگار نشد؟ دلیلش اشتباهیه که خیلی از فیلمسازهای این ژانر میکنن: نشون دادن بیش از حدِ هیولا. از یه جایی به بعد، خودِ «ماما» دیگه ترسناک نیست. پایان فیلم هم ممکنه برای بعضیها یه جوری باشه که بگن «وات د فاز؟!». با این حال، برای کسایی که از فیلمهایی مثل «زن سیاهپوش» خوششون میاد، این فیلم گزینه خوبیه. ۷.۵ از ۱۰
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
طراحی هیولای خفن و بازی خوب بچهها باعث شده اون حس «نیمهتموم» بودن فیلم ماما جبران بشه. جسیکا چستین هم مثل همیشه عالی بازی کرده. نمره نهایی: ۳ ستاره - شخصاً پیشنهاد میکنم ببینیدش.
2017-02-06
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**بسیار نوسانی؛ خوب شروع میشه ولی بد تموم میشه و خستهکننده میشه. پایانش هم افتضاحه.** گییرمو دل تورو ما رو به فیلمهای بصری خیرهکننده عادت داده، برای همین دیدن اسمش کنار این فیلم تعجبی نداشت. اول فکر کردم خودش کارگردانه، ولی کارگردانی با اندی موشیتی بود و دل تورو فقط تهیه کننده اجراییه که بیشتر شبیه یه ترفند تبلیغاتیه. در هر صورت، فیلم بد نیست و تعلیق خوبی ایجاد میکنه... ولی هنوز با یه فیلم ترسناک واقعاً خوب فاصله داره، عمدتاً به خاطر نوسانش. منظورم از نوسان اینه که فیلم از وسط کار یهو تغییر میکنه و بد میشه. ایده اولیه مرگ والدین و تنها موندن بچهها توی جنگل عالی بود. پنج سال بعد که پیدا میشن، حالتشون وحشیه و این خیلی جالبه. دعوای حقوقی برای حضانت و حرف زدن بچهها با یه موجود نامرئی به اسم ماما هم اتمسفر سنگین و تاثیرگذاری ایجاد میکنه. موجودی که برای فیلم طراحی شده اولش واقعاً ترسناکه و آدم رو یاد فیلمهایی مثل «جنگیر» یا «یتیمخانه» میندازه. تا اینجا همه چیز عالیه. مشکل اینجاست که از وسط فیلم، انگار کارگردان عوض میشه! همه چیز قابل پیشبینی و خستهکننده میشه و حس ترس فروکش میکنه. هیولایی که قبلاً فقط یه لحظه و گذرا دیده میشد، حالا کاملاً تو چشمه و ابهتش رو از دست میده. پایان فیلم هم اصلاً راضیکننده نیست. بازیگرها تلاششون رو کردن، مخصوصاً دو تا دختربچه که از همه بزرگترها بهتر بودن. جسیکا چستین هم خوب بود ولی انگار کلاهگیس گذاشته بود و به اون نقش نمیخورد. از نظر فنی، فیلمبرداری و نورپردازی عالیه و اتمسفر تنهایی رو خوب منتقل میکنه، ولی جلوههای ویژه از نیمه دوم فیلم به بعد افت کیفیت پیدا میکنه.
2022-08-01
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم ماما یه فیلم کوتاه ترسناک رو به یه فیلم بلند تبدیل کرده که عمق تاریک و پیچیده عشق مادری رو نشون میده. با بازیهای قوی بازیگرهای نوجوان و جلوههای بصری اتمسفریک، لحن وهمآلودی میسازه، هرچند روایت شتابزده و شخصیتپردازیهای ناقص جای کار داشت. با وجود نقصها، یه داستان ماوراءطبیعی جذابیه که ارزش دیدن داره.
2025-09-29