Albert Brooks: Defending My Life

Brent Marchant (منتقد)

امتیاز: 5

وقتی کسی به تغییر جهت دادنِ چیزی کمک می‌کند، بدون توجه به محیطی که در آن دخیل است، تمایلی طبیعی وجود دارد که بخواهیم سهم آن فرد را جشن بگیریم. در حوزه‌ی استندآپ کمدی، یکی از نام‌هایی که مرتباً به ذهن خطور می‌کند، آلبرت بروکس است (که نام واقعی‌اش آلبرت اینشتین است – واقعاً). در دهه‌ی ۱۹۷۰، نبوغ او کمدی را به سمت و سویی جدید هدایت کرد، دیگران را الهام بخشید تا راه او را ادامه دهند و برای همیشه شکل این هنر را تغییر داد، و این مستند جدید از شبکه HBO اثرِ راب راینر، کارگردان و دوست دیرینه‌ی بروکس، تلاشی ظاهراً صمیمانه برای ادای احترام به این نویسنده، بازیگر، کمدین و کارگردان است. متأسفانه، این اثر از خیلی جهات به هدف نمی‌زند (اگرچه اعتراف می‌کنم که در نیمه‌ی دوم فیلم به‌طور چشمگیری بهتر می‌شود). شاید بزرگ‌ترین مسئله در اینجا خودِ راینر باشد؛ به عنوان کسی که بروکس را از دوران دبیرستان می‌شناسد، او احتمالاً بیش از حد به موضوع نزدیک است تا بتواند دیدگاهی متعادل از سوژه‌اش ارائه دهد. خیلی از سکانس‌های مصاحبه‌ی او با بروکس شبیه دو دوست قدیمی است که دارند گذشته را مرور می‌کنند، بدون اینکه اطلاعات پس‌زمینه‌ی کافی برای بینندگان فراهم کنند؛ نتیجه این است که اثر کمی بیش از حد «خودمانی» از آب درآمده تا مخاطبان بتوانند به طور کامل منظوری را که از گفتگوهایشان دارند درک کنند. علاوه بر این، فیلم تمایلی آزاردهنده به اغراق و تمجید بیش از حد دارد، به خصوص وقتی صحبت از کارهای اولیه این کمدین به میان می‌آید؛ کارهایی که شاید وقتی اولین بار معرفی شدند پیشرو بودند، اما صراحتاً در آزمون زمان دوام نیاورده‌اند. کم کردن این سر و صداها کمک بی‌نزاری به فیلم می‌کرد، به‌ویژه در بخش‌های مصاحبه‌ی فیلم با همکاران و ستایشگرانش (از جمله غول‌های صنعت سرگرمی مانند کریس راک، واندا سایکس، بن استیلر، سارا سیلورمن، لری دیوید، دیوید لترمن، کونان اوبراین، جان استوارت، استیون اسپیلبرگ، جیمز ال. بروکس و جاد آپاتو و دیگران)، که اغلب با بروکس به عنوان تنها بانی استندآپ کمدی خلاقانه برخورد می‌کنند. این قطعا مصداق بارز زیاده‌گویی است، به‌خصوص که در آن زمان افراد دیگری هم بودند که کارهای خلاقانه‌ی مشابهی انجام می‌دادند. سکانس افتتاحیه‌ی فیلم، که تا حد زیادی به همین موضوع اختصاص دارد، بسیار طولانی و سردرگم‌کننده است و پرداختن به بخش‌هایی را که در این مستند بهترین عملکرد را دارند به تأخیر می‌اندازد – یعنی بررسی دستاوردهای بروکس به عنوان کارگردان فیلم‌هایی مثل «زندگی واقعی» (۱۹۷۹)، «گمشده در آمریکا» (۱۹۸۵)، «از زندگی‌ت دفاع کن» (۱۹۹۱) (بهترین کار او) و «مادر» (۱۹۹۶)، و همچنین بازی‌های او در فیلم‌هایی چون «راننده تاکسی» (۱۹۷۶)، «اخبار پخش» (۱۹۸۷)، «رانندگی» (۲۰۱۱) و «ضربه مغزی» (۲۰۱۵) و کار صداپیشگی‌اش در انیمیشن‌های «در جستجوی نیمو» (۲۰۰۳)، «در جستجوی دوری» (۲۰۱۶) و حضورهای متعددش در سریال تلویزیونی طولانی‌مدت سیمپسون‌ها. اینها تلاش‌هایی هستند که درخشش واقعی بروکس در آن‌ها نمایان است، و عموماً سزاوار برخورد بهتر و کامل‌تری نسبت به چیزی هستند که اینجا دریافت کرده‌اند. منظورم را اشتباه متوجه نشوید – من طرفدار پروپاقرص بروکس هستم؛ با این حال، ای کاش استعدادها و دستاوردهای او در فیلمی بهتر از آنچه در اینجا ارائه شده به نمایش گذاشته می‌شد. اگر واقعاً می‌خواهید بروکس را بهتر بشناسید، یکی از فیلم‌های او را تماشا کنید – آنها بیشتر از هر چیزی که در این مستند به نمایش گذاشته شده، او را به شما نشان خواهند داد.

2023-11-12