Drift

CinemaSerf (منتقد)

راستش رو بخواید، این فیلم و داستانش یه کم ناامیدم کرد. کاملاً مشخصه که سینتیا اریوو (Cynthia Erivo) با تمام وجود و قلبش بازی کرده، اما خود داستان از دید من بیش از حد پر از حفره و کمبود بود. ما شخصیت «جکلین» رو اول بار در حال پرسه زدن تو خیابون‌های یه شهرک جزیره‌ای در یونان می‌بینیم که داره بسته‌های شکر رو یواشکی کش می‌ره. خیلی زود می‌فهمیم تقریباً هیچی جز لباس‌های تنش نداره، روی یه پتو تو غاری پناه گرفته و می‌خوابه و با دوز و کلک سوار اتوبوس‌های توریستی می‌شه. از طریق فلش‌بک‌ها متوجه پیشینه‌ی مرفه و خوبش در زادگاهش لیبریا و رابطه‌ی عاشقانه‌ش با یه زن بریتانیایی (با بازی اونور سوینتن برن) در لندن می‌شیم؛ چیزی که واضحه اینه که قرار نبوده هیچ‌کدوم از این خوشی‌ها موندگار باشن. در واقع سرنوشت لیبریا در طول فیلم به شکلی کاملاً بی‌رحمانه و قابل‌پیش‌بینی جلو می‌ره.

خوشبختانه اون با «کالی» (با بازی عالیا شوکت)، راهنمای توری آشنا می‌شه که حسابی از روتین تکراری روزمره‌ش با توریست‌های مسنی که فقط می‌خوان بگن این شهر رو هم دیدیم خسته شده. کم‌کم رابطه‌ی نزدیکی بین این دو شکل می‌گیره و انگار نوری از امید در انتهای تونل برای «جکلین» روشن می‌شه. هر دو بازیگر کارشون رو خیلی خوب انجام دادن، اما فیلمنامه خیلی از المان‌ها رو کم داره یا نصفه‌نیمه رها کرده. مثلاً اصلاً جکلین چطوری سر از اینجا درآورد؟ بخش زیادی از تروما و آسیب‌های روحی‌ش رو مخاطب باید خودش حدس بزنه؛ نه اینکه انتظار صحنه‌های دلخراش و خشن داشته باشم، اما دلم می‌خواست بیشتر سر دربیارم چی تو سر «جکلین» می‌گذره و چی هدایتش می‌کنه. بخش‌های فنی و تولید فیلم همه‌چیزش قابل قبوله و فیلم‌برداریِ تا حدی تکراری اثر برای نشون دادن بن‌بست زندگی اون بد کار نشده، ولی حس می‌کنم این فیلم فرصت پرداختن به یک داستان عمیق‌تر و جامع‌تر درباره‌ی شخصیت «جکلین» رو از دست داد.