Hoard

CinemaSerf (منتقد)

«ماریا»ی جوان (لی-بو لیچ) با مادر مهربانش (هایلی اسکوییرز) در خانه‌ای پر از خرت‌وپرت زندگی می‌کند. مقداری از آن‌ها فقط وسایل بی‌ارزشند و برخی دیگر مشمئزکننده‌تر و ناسالم، اما این دو نفر با گشتن میان زباله‌ها و سطل‌ها، زندگی را به هر طریقی می‌گذرانند. «ماریا» در مدرسه روزگار سختی دارد و خیلی با دیگران جور نمی‌شود؛ بنابراین وقتی طی حادثه‌ای در خانه بهزیستی او را به سرپرستی می‌گیرد، او باید زیر نظر «میشل» زیرک (سامانتا اسپیرو) خود را با شرایط جدید وفق دهد. حالا داستان به دوران جوانی او پرتاب می‌شود که همچنان (با بازی سورا لایتفوت-لیون) با «میشل» زندگی می‌کند و ظاهراً کاملاً راضی است. یک روز صبح اعلام می‌شود که «مایل» (جوزف کوئین)، یکی از بچه‌های قدیمی آنجا، قرار است مدتی مهمانشان باشد تا وضعیت مسکنش مشخص شود. او آدم محترمی است و نامزدی دارد که در انتظار فرزند است. تقریباً به محض اینکه او می‌آید، این دو با هم ارتباط برقرار می‌کنند. نه به شکل مرسوم، اما به نظر می‌رسد چیزی میان آن‌ها و یک درک متقابل وجود دارد. همین موضوع باعث می‌شود «ماریا» به گذشته‌اش فکر کند، حتی برای آن دلتنگی کند؛ به‌ویژه وقتی یک مامور پست بسته‌ای کاملاً غیرمنتظره را به او تحویل می‌دهد! با زندگی کردن این دو در کنار یکدیگر، رابطه آن‌ها چطور پیش خواهد رفت؟ خب، این فیلم برای آدم‌های نازک‌نارنجی مناسب نیست. درست از همان ابتدا، جنبه‌های زننده و کثیف سبک زندگی نه چندان جالب آن‌ها را تجربه می‌کنیم و با ورود داستان به فاز دوم، فیلم تبدیل به یک شخصیت‌پردازی قوی، اما سطحی درباره دو آدم ناسازگار می‌شود. مشکل من این است که درام به هیچ کجا نمی‌رسد. این فیلم مجموعه‌ای از مشاهدات از زندگی زنی است که احساس نکردم در هیچ سطحی او را می‌شناسم. رفتارش آزاردهنده است، اما به نظرم دلیلش این بود که مخاطب معذب شود و روی صندلی‌اش جابه‌جا شود، نه اینکه شخصیت «ماریا» به شکلی در حال تکامل باشد. در واقع او انگار پسرفت می‌کند چون فیلم روزبه‌روز بی‌مزهusتر و ساختگی‌تر می‌شود. کم پیش می‌آید که مردم وسط فیلم سینمای هنری را ترک کنند، اما در این فیلم این اتفاق افتاد. من بیرون نرفتم، اما اصلاً مطمئن نیستم هدف از ساخت این فیلم چه بود یا مخاطب آن چه کسانی هستند. فیلم لحظات خودش را دارد و گاهی واقعاً تأثیرگذار است، اما شرمنده‌ام - تا پایان فیلم همه‌چیز به نظر من خیلی درون‌گرا و خسته‌کننده بود.