Stranger at the Gate

CinemaSerf (منتقد)

ریچارد مک‌کینی بیش از ۲۵ سال در ارتش آمریکا خدمت کرد و می‌شود گفت وقتی به خانه‌اش در مانسی در ایندیانا برگشت، به شدت از هرچه آدم مسلمان است بیزار بود. او از عقاید و لباس‌پوشیدنشان متنفر بود و خودش هم اعتراف می‌کند که وقتی فکر کرد آن‌ها دارند با دختر کوچکش معاشرت می‌کنند، کاملاً کنترلش را از دست داد. او که مصمم بود شهر را از این بلا پاک کند، نقشه‌ کشید تا وقتی همه در مسجد مشغول دعا هستند، آنجا را بمب‌گذاری کند. اما توی یکی از شناسایی‌ها بود که فهمید این آدم‌ها چقدر محترم، بااصالت و مهربانند و با او همان‌قدر انسانی رفتار می‌کنند که او سال‌ها بود نسبت به دیگران از خودش نشان نداده بود. ظاهراً فقط چند هفته طول کشید تا بفهمد روی اسب بازنده شرط بسته و این‌ها همان مردمی هستند که باید بغلشان کند، همان‌طور که آن‌ها او را بغل کرده بودند. این مستند خیلی شاهکاری نیست. بیشتر این حس را می‌دهد که جامعه مسلمانان باید کلی تلاش کند تا ثابت کند در جنایت‌هایی که اتفاق می‌افتد دستی نداشته و ارتش هم همیشه آدم حسابی و شریف عمل می‌کند؛ اما این موضوع من را به این فکر هم انداخت که مقام‌های نظامی چه کارهایی می‌کنند تا مطمئن شوند سلامت روان کسانی که عملاً بیشتر عمرشان را به اطاعت کورکورانه از دستوراتی گذرانده‌اند که هیچ ترحم، تحلیل یا ارزیابی‌ای در آن‌ها راه ندارد، سر جایش هست. همان‌طور که یکی از مافوق‌ها به او یادآوری کرد - فقط تصور کن آن‌ها روی تخته تیراندازی مثل تکه‌کاغذهایی بیش نیستند. این موضوع فقط ثابت می‌کند که ارتباط و تعامل می‌تواند تا حدی موانع و پیش‌فرضی‌ها را بشکند؛ و کلاه از سر برمی‌داریم برای صداقت مک‌کینی.