Lifemark

CinemaSerf (منتقد)

شاید بی‌انصافی باشه که بخوایم این فیلم رو همین‌طوری بکوپیم و دور بندازیم. قطعاً خیلیا هستن که پیامِ حامیِ زندگی (مخالف سقط جنین) فیلم رو امیدبخش می‌دونن. اما به عنوان یه اثر سینمایی، با یه تلاش فوق‌العاده سطحی و یک‌طرفه طرفیم که می‌خواد به دخترای جوونِ درگیرِ این تصمیمِ سخت القا کنه همه‌چیز قراره گل‌وبلبل باشه!

داستان با «دیوید» (با بازی قابل قبول رافائل روگرو) شروع میشه که می‌فهمیم توسط یه خانواده مسیحی (که خب این پوینت مهمیه) یعنی خانواده کولتون - «جیمی» (کرک کامرون) و «سوزان» (ریبکا راجرز) - به سرپرستی گرفته شده. اونا زندگی خوشی دارن و دیوید هم یه کشتی‌گیر پرانرژیه که میخواد بره دانشگاه. اما متأسفانه مصدوم میشه و بعد از عمل جراحی جمجمه برای کاهش فشار مغزش (که سرعت بهبودیش آدم رو یاد معجزه زنده شدن مردگان می‌اندازه!) مجبور میشه تو برنامه‌هاش تجدیدنظر کنه. این وسط، مادر بیولوژیکیش یادش میفته که پسرش ۱۸ ساله شده و تصمیم می‌گیره باهاش تماس بگیره.

ادامه این درامِ احساساتی و لوس به نظرم مسیر تهوع‌آوری رو طی می‌کنه، اون هم با رو اعصاب بودنِ رفیقش «نیت» (جاستین ترنر) که اصرار داره از همه‌چیز با گوشیش فیلم بگیره - حتی حساس‌ترین و شخصی‌ترین لحظات! طوری که فیلم با یه لحن موعظه‌گرانه (که اصلاً هم مستقیم و رو نیست، مثل صدای آژیر خطر گل‌درشته!) جلو میره. بازی‌ها، مخصوصاً بازیگرهای بزرگسال، فوق‌العاده تصنعی و سطحی‌ان و اون‌قدر چاپلوسی و تعریف تمجید بی‌خود تو فیلم هست که آدم کلافه میشه تا بالاخره به پایانی برسیم که به نظرم فوق‌العاده خودبرتربینانه بود. این اثر در بهترین حالت یه تله‌فیلم متوسطه که فقط باید تو سینماهایی پخش بشه که قبلش هشدار بدن فیلم هیچ تعادلی تو روایت نداره. موسیقی متن هم کاملاً پیش‌پاافتاده‌ست - چندتا آکورد پیانو فقط برای اینکه حس لوس بودن رو تزریق کنه. بدم نیومد؛ کامرون و بقیه حق دارن نظرشونو داشته باشن، اما اگه قرار باشه این فیلم به نوعی آموزنده یا واقعی باشه، من اصلاً قبولش ندارم!