Parachute

signsoflife (منتقد)

فیلم «چتر نجات» بسیار صمیمی و ملموس است؛ نه فقط به این دلیل که از تجربیات واقعی الهام گرفته یا بر اساس آن‌ها ساخته شده، بلکه به این خاطر که درک این موضوع دریچه‌ایست به سوی اینکه بفهمیم این اثر چقدر برای سازنده‌اش شخصی بوده است. بریتنی اسنو (Brittany Snow) اغلب می‌گوید که آدم احساساتی و رو راستی است، و من می‌گویم کار او پشت دوربین مدرک روشنی بر این صراحت است؛ فراتر از آن بازی‌های خام، اشک‌آلود یا بی‌پرده‌ای که جلوی دوربین ارائه می‌دهد. «چتر نجات» پر از جزئیاتی درباره اوست که با تماشای مصاحبه‌هایش می‌توانید آن‌ها را تشخیص دهید؛ آن‌ها در مکالمات و لحن حرکاتش حضور دارند (حتی اگر قرار نباشد بازنمایی صددرصدی باشد). کورتنی ایتون (Courtney Eaton) نقش‌اش را عالی اجرا کرده، و توماس مان (Thomas Mann) هم همین‌طور. کل ساخت فیلم و همچنین بازی همگی بازیگران، مهربانانه، محترمانه و پر از همذات‌پنداری به نظر می‌رسید. این فیلم به اندازه بقیه آثار این حوزه جنجالی نیست، از تصاویر آزاردهنده بدن لذت نمی‌سبرد، از واقعیتی که روایت می‌کند فاصله نمی‌گیرد و شخصیت‌هایش را به ورطه خوددلسوزی ابدی نمی‌اندازد. آدم‌ها به خودشان و دیگران آسیب می‌زنند، اما در نهایت اوضاع می‌تواند بهتر شود. یک چتر نجات می‌تواند سقوط را کمتر کند، اما جلوی اتفاق افتادنش را نمی‌گیرد. امیدوارم این فیلم همچنان به دست افرادی که به آن نیاز دارند برسد.